شرحی بر دعای ندبه صفحه 28

تـا حـق از مـیـان نـرود ، و بـاطـل بـر اهـلش غـلبـه پـیـدا نـکـنـد ، و کـسـی نـگـویـد چـرا رسـول مـنـذر و بـیم دهنده برای ما نفرستادی ، و شاخص راهنمائی نگماشتی تا ما پیش از آنکه به ذلت و خواری در افتیم از آیات و دستوراتت پیروی کنیم

شـرح ! از امـام جـعـفـر صـادق عـلیـه السـلام روایـت شـده کـه فـرمـود ! جـبـرئیـل بـر پـیـغـمـبـر اکـرم صـلی الله عـلیـه و آله نـازل شـد ، و از طـرف پـروردگـارش خـبـر داد ، و گـفـت ! ای مـحـمـد مـن اءهـل زمـیـن را به حال خود وانمی گذارم مگر اینکه در میانشان دانائی باشد که عارف به طـاعـت و هـدایـت مـن بـاشـد ، و سـبـب نـجـات مردم در دوره فترت باشد . و شیطان را هم به حال خود نمی گذارم ، که مردم را گمراه کند ، و در روی زمین حجتی در میانشان نباشد ، که به اءمر و دستورات من آشنا و راهنمای مردم به راه من باشد ، و آنان را به طرف من دعوت کـند . من برای هر قومی راهنمائی برگماشتم که نیکبختان را هدایت ، و حجتی برای تیره بختان باشد . ( 81 ) خداوند متعال فرمود ! ثم ارسلنا رسلنا تتری کلما جـاء امـة رسـولهـا کذبوه فاتبعنا بعضهم بعضا و جعلناهم اءحادیث فبعدا لقوم لا یومنون - مـومـنـون آیـه ! 44 - ( سـپـس مـا رسـولانی را پی در پی فرستادیم ، هر قومی که رسـولی بـرایشن آمد تکذیبش نمودند ، ما نیز یکی پس از دیگری را به سرنوشت قبلی دچـار نـموده و سرگذشتی برای دیگران قرار دادیم ، و از رحمت خدا دور باد گروهی که ایمان نمی آورند ) .

الی اءن انتهیت بالامر الی حبیبک و نجیبک محمد صلی الله علیه و آله

ترجمه !

( تا آنکه امر رسالت و هدایت را به حبیب گرامیت محمد صلی الله علیه و آله منتهی کردی ) .

شـرح ! بـدانـکـه دوسـتـی بـنـده نـسـبـت بـه خـداونـد متعال به آنست که او را اطاعت نماید ، و نافرمانی او را نکند ، و اءما محبت خداوند نسبت به بنده اش یکی آنست که او را موفق به طاعت و هدایت نماید ، و به اعمالی که مورد رضایت ذات مقدسش میباشد ، وا دارد ، و در واقع اءثری از محبت الهی نسبت به بنده اش میباشد .

البته دوستی و محبت هم در میان بندگان مراتب و درجاتی دارد که بالاترین مرتبه آن حب عقلی است . و آخرین درجه آن هم عشق است . شاعر عرب گوید !

ثـلاثـه احـبـاب فـحـب عـلاقـة و

حـب تـمـلاق و حـب هـو القتل ( 82 )

و در مـجـلد 6 بـحـار الانـوار وجـوهـی دربـاره فـرق بـیـن خـلیـل و حـبـیـب ذکـر شـده ، ( 83 ) و در ص 177 ( 84 ) روایـتـی نقل می کند که علی علیه السلام در بیان فضائل پیغمبر صلی الله علیه و آله به یکی از عـلمـای یـهـود - از جـمـله - فـرمـود ! خـداونـد متعال آنچنان محبتی از خود در دل او انداخت که او را حبیب نامید ، و صورت او و امتش را هم به ابـراهـیـم عـلیـه السـلام نـمـود ، ابـراهـیم گفت ! پروردگارا من در میان امم اءنبیاء ، اءمتی نورانی تر و درخشنده تر از این امت ندیدم ، این شخص کیست ؟ ندا آمد که این شخص حبیب من محمد است و در میان خلق بشر حبیبی جز ( مثل ) او کسی نیست . . . .