شرحی بر دعای ندبه صفحه 76

سـپـس فـرمـود ! یـا عـلی هر که تو را بکشد مراکشته ، و هر که تو را دشمن دارد مرا دشمن داشـتـه ، و هـر که تو را دشنام دهد مرادشنام داده ، چون تو نسبت به من همچون جان منی ، و هرکه تو را دشنمام دهد مرادشنام داده ، چون تو نسبت به من همچون جان منی ، و روح تو از روح مـن اسـت ، و سـرشـت تـو از سـرشـت مـن اسـت ، خـداوند مرا وتو را آفرید ومن و تو را بـرگـزیـد ، مـرا بـه نـبـوت مفتخر ساخت وتورا به امامت ، پس کسی که امامت تو را انکار نماید مرا انکار نموده .

یا علی تو وصی من و پدر فرزندان من و همسر دختر من هستی و خلیفه و جانشین من بر امتم در دوره حـیـات من و پس از مرگم می باشی ، و امر تو امر من و نهی تو نهی من . قسم به آن کـس که مرا به نبوت مبعوث فرمود و مرا بهترین خلقخود قرار داد . البته تو حجت خدا بر خلق وامین سر او و خلیفه او بر بندگانش باشی .

راوی گوید !

عبدالرحمن بن ملجم مرادی ـ لعنه الله ـ با نمایندگانی که محمد بن ابی بکر والی مصرـ بـا نامه ای خدمت امیر مومنان فرستاده بود بر آن حضرت وارد شد ، و چون حضرت نامه را گشود و به اسم عبدالرحمن بن ملجم برخورد . روی به او کرده گفت تو عبدالرحمن هستی ؟ گـفـت آری ؛ مـنـم یـا امیرالمومنین ، بدان که به خدا سوگند تو را دوست می دارم . حضرت فـرمـود دروغ می گوئی ، او و همراهانش با حضرت علیه السلام بیعت کردند ( 246 ) و چـون عـبـدالرحـمن خواست باز گردد حضرت او را طلبید و بیعت او را استوار و مورداطمینان ساخت و بر او تاکید کرد که مکر نکند ونقض بیعت ننماید . ( 247 )

البـتـه ابـن مـلجـم در ابـدا از سـپـاهـیـان آن حـضـرت بـود و مشمول مراحم وعطایای آن بزرگوار قرار می گرفت تا آنکه پس از جنگ صفین مرام خوارج را بـرگـزیـد و آخـر الامـر در شـب نـوزدهـم شـهـر رمـضـان سال چهلم هجری در مسجد کوفه شمشیر آلوده به زهر بر فرق مبارک آن حضرت در حالی کـه بـه نـمـاز مـشـغـول بـود ـ وارد آورد و در اثر شدت آن جراحت وتاثیر زهر در بدن آن حـضـرت در شـب بـیـسـت و یـکـم مـاه رمضان به سن 65 سالگی به درجه رفیعه شهادت نائل شد .

لم یمتثل امر رسول الله صلی الله علیه و آله فی الهادین بعد الهادین

تـرجـمـه !

آری امـتـثـال نـشـد فـرمـان رسـول خـدا ـ که رحمت خدا بر او و آلش بادـ درباره هادیان خلق یکی پس از دیگری ! که علی و اولاد گرامی او علیهم السلام می باشند .

شـرح ! به موجب اخبار و احادیث وارده از فریقین عامه و خاصه در تفسیر آیه مبارکه قـل لا اسـالکـم عـلیـه اجـر الا المـودة فـی القـربی ـ شوری آیه 23 ـ پیغمبر اکرم صـلی الله عـلیه و آله و سلم توصیه فرمود که مراعات و متابعت از نزدیکان آن حضرت بـنمایند ، حتی در روزهای آخرعمر شریفیش که در بستر افتاده بود با همان شدت کسالت در حـالی کـه تکیه به امیر مومنان و فضل بن عباس کرده بود و آن دو نفر سمت راست و چپ بـازوان او را گـرفـتـه بـودنـد به مسجد رفت و پس از خطبه فرمود ! انی تارک فیکم الثقلین کتاب الله و عترتی ( 248 ) .

در کـتـاب کـفـایـة الخـصـام در بـاب 28 ، سـی و نـه حـدیـث در ایـن بـارهـاز طـریـق عـامـه نـقـل کـرده اسـت واز روایـات خـاصـه هـشـتـاد و دو حـدیـث و بـا ایـن هـمه توصیه و سفارش رسـول خـدا صـلی الله عـلیـه و آله بـه قـسـمـی درم قـام ایـذاء و آزار اهـل بـیـت و نـزدیکان او و مخالفت با فرمایش او برآمدند که حضرت سجاد علیه السلام پس از مراجعت از سفر و برگشت از شام قبل از ورود به شهر مدینه هنگامی که اهالی شهر به استقبال اسیران اهل بیت به بیرون شتافتند خطبه خواند و در آن فرمود ! . . والله لو ان النـبـی تـقـدم الیـهم فی قتالنا کما تقدم الیهم فی الوصایة بنا لما ازدادواا علی ما فعلوا بنا ( 249 ) و به خدا قسم اگر پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم به جای آن سفارشها امر به کشتن ما می داد بیش از اینکه با ما کردند نمی کردند .