با پیشوایان هدایتگر صفحه 123

واقعیت این است که اگر کسی می خواهد به جایی برسد، به حقیقتی دست یابد، معرفت و شناختش بیشتر شود، به خدا نزدیک گردد، ناگزیر و بایستی در برابر آن بزرگواران زانوی ادب بر زمین نهد.

در روایات اهل سنّت آمده است: روزی در قضیه ای به عمر مراجعه شد او از حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام خواست تا در آن مرافعه قضاوت نمایند.

حضرت امیر در قضیّه حکم فرمودند.

وقتی یکی از آن ها اعتراض کرد، عمر بلند شد و یقه او را گرفت و گفت:

هذا مولای ومولی کلّ مؤمن ومن لم یکن مولاه فلیس بمؤمن.1

این اقرار فردی است که با امیر مؤمنان علی علیه السلام در اوج دشمنی است.

نظیر این موارد در تاریخ اسلام بسیار است. هارون الرشید و متوکّل عبّاسی در رأس کسانی هستند که به اهل بیت علیهم السلام ستم کردند; ولی رفتار متوکّل در برابر ائمّه، به خصوص امام هادی سلام اللّه علیه و احترام او و ارجاع مسائل و قضایا به آن حضرت، بسیار جالب توجّه است.

بنابراین، اگر کسی بخواهد به جایی برسد و معرفتی، کمالی و علمی به دست آورد; باید در خدمت اهل بیت علیهم السلام باشد و در پی آنان گام بردارد; چرا که ائمّه را برای راهنمایی منصوب نموده و آنان از مردم دستگیری می کرده اند، روی این اصل هر جا لیاقتی و اهلیتی بوده، به ائمّه مراجعه شده و مورد عنایتشان قرار گرفته و به مقامات بالا می برده اند. در جهان آخرت نیز نتیجه این اعمال را ائمّه علیهم السلام امضا خواهند کرد و به برکت آنان برای کسانی که اهلش هستند، ورود به بهشت و درجات آن حاصل خواهد شد.

1. ر.ک: الصواعق المحرقه: 107، الریاض النضره: 2 / 224، ذخائر العقبی: 67.

امامت معنوی