با پیشوایان هدایتگر صفحه 126

الف و لام واژه «النعم» برای جنس و استغراق است. پس همه نعمت های مادی و معنوی، ظاهری و باطنی و کوچک و بزرگ همه خلایق را فرا می گیرد که البته وجود، در رأس آن ها هست و سایر نعمت ها بر آن متفرّعند.

و ائمّه علیهم السلام اولیای نعمت ها هستند.

راغب اصفهانی در المفردات فی غریب القرآن می نویسد: النعمة الحالة الحسنة.2

کلمه جامعی که حاکی از نیکویی حال انسان باشد «نعمت» است; گویند: فلانی در نعمت است، و از هر یک از عناصر سعادت بشر مانند خورشید، هوا، آب، اعضای بدن، وسایل زندگی، ثروت، قدرت و هم نشین خوب... تعبیر به «نعمت» می شود که قرآن کریم می فرماید:

(وَإِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللّهِ لا تُحْصُوها);3

و اگر نعمت های خداوند را بشمارید هرگز نمی توانید آن ها را احصا کنید.

راغب اصفهانی در ادامه می گوید:

والنعماء بإزاء الضرّاء، قال: (وَلَئِنْ أَذَقْناهُ نَعْماءَ بَعْدَ ضَرّاءَ مَسَّتْهُ...);4

واژه «نعماء» در برابر «ضرّاء» است; آن گونه که خداوند متعال می فرماید: «و اگر پس از ناراحتی و زیانی که به او رسیده است نعمت هایی به او بچشانیم...».

1. سوره لقمان (31): آیه 20.