با پیشوایان هدایتگر صفحه 135

پس ائمّه خیر کسانی هستند که به خیر متّصف هستند; یعنی اصل خوانِ وجود خیر و خیریّت به وجود ائمّه علیهم السلام قائم است.

اگر در زندگی در موردی شک کنیم که خیر است یا شرّ، برای تعیین آن از حیث حدوث و بقا بایستی به آن بزرگواران مراجعه کرد; چرا که خیریّت اخیار و اتّصاف آن ها به این وصف، به وجود اهل بیت علیهم السلام متقوّم است.

به راستی این چه مقامی است؟ آیا این مقام برای غیر اهل بیت نیز حاصل می شود و می توان برای غیر آنان چنین مقامی را تصوّر کرد؟

ما با ویژگی خیر نه تنها در زیارت جامعه، ائمّه علیهم السلام را خطاب می کنیم; بلکه قرآن و احادیث نبوی هم این موضوع را تأیید می کنند. سیره و واقع خارجی اهل بیت علیهم السلام نیز این موضوع را اثبات می نماید.

از این رو، همه کسانی که می خواهند اهل خیر، متّصف به خیر و معروف به خیر باشند، بایستی خود را به اهل بیت علیهم السلام مستند کنند و راه ارتباطی گرچه باریک به سوی آنان پیدا نمایند.

خیر در هر مذهب، مکتب و اُمّتی که از اهل بیت علیهم السلام منقطع و بریده باشد وجود ندارد. این سخن در واقع خارجی و عملی نیز همین گونه است. البته سخن در این باره بسیار است; ولی بنای ما در این اثر بر اختصار است که محتوا بیشتر و عبارات کمتر باشد از این رو گاهی به اشاره بسنده می شود.

آری، اهل بیت علیهم السلام ستون های اخیار هستند. به راستی هر که به خیرات متّصف شود، بایستی به آن بزرگواران منتهی گردد. در طول تاریخ هر جایی خیری بوده، به آنان منتهی بوده و هر جایی از آن بزرگواران منقطع باشد، خیری ندارد.

واقعیّت این است که خیر به معنای واسعه اش در نزد آنان است و تمام شرّها، ظلمت ها، گناه ها و خلاف ها نزد کسانی است که با اهل بیت علیهم السلام ارتباط ندارند. با کمی اندیشه به این واقعیّت می توان پی برد.

این گفته هرگز غلوّ نیست، خداوند متعال طوری ائمّه اطهار علیهم السلام را تربیت کرده که آن ها جز رضای خدا را نمی خواهند و مردم را جز به سوی خدا دعوت نمی کنند; وقتی این طور باشند، قهراً خیر در آنان است و وقتی دیگران چنین نباشند، خیری در آن ها وجود ندارد. امام صادق علیه السلام در خطاب به یکی از اصحابشان می فرمایند:

إنّ اللّه عز وجلّ أدّب نبیّه علی محبّته فقال: (وَإِنَّکَ لَعَلی خُلُق عَظیم). ثمّ فوّض إلیه فقال عز وجلّ: (وَما آتاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَما نَهاکُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا)وقال عز وجلّ: (مَنْ یُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللّهَ).