با پیشوایان هدایتگر صفحه 188

به راستی که خداوند متعال هیچ پیامبری را جز به راستی در گفتار و ادای امانت به نیکوکار و بدکار نفرستاده است.

این موضوع به پیامبران اختصاص ندارد و ائمّه علیهم السلام نیز چنین هستند.

جالب است که ما علماء اهل تسنّن را در موارد بسیاری امتحان کرده ایم، آن گاه که به کتاب های آنان مراجعه می کنیم یا با آنان در موردی بحث می شود، از بزرگان سابقین تا علمای امروزی، در نقل کلام پیامبر خدا صلی اللّه علیه وآله امانت دار نیستند و حقایق قضایا را کتمان می کنند یا به طور دقیق روایت نمی کنند. آری، نماز می خوانند، روزه می گیرند، ولی امانت دار نیستند.

در روایت دیگری آمده است که راوی به امام صادق علیه السلام عرضه می دارد: پدرم به شما سلام می رساند. حضرتش فرمود:

علیک وعلیه السلام، إذا أتیت عبداللّه فاقرأهُ السلام وقل له: إنّ جعفر بن محمّد یقول لک: انظر ما بلغ به علی عند رسول اللّه فالزمه;

بر تو و بر او سلام باد. هر گاه نزد او رفتی سلام مرا ابلاغ کن و بگو: جعفر بن محمّد می گوید: بنگر امیر مؤمنان علی علیه السلام چگونه به این مقام نزد رسول خدا صلی اللّه علیه وآله رسید و چه ویژگی داشت; به آن بچسب و ملتزم باش.

آن گاه حضرتش ادامه می دهد:

فإنّ علیّاً إنّما بلغ ما بلغ به عند رسول اللّه بصدق الحدیث وأداء الأمانة;7

به راستی حضرت علی علیه السلام با راستی در گفتار و ادای امانت به آن مقام والا در پیش گاه پیامبر خدا صلی اللّه علیه وآله دست یافت.

و هر کس در نزد پیامبر خدا صلی اللّه علیه وآله به مقامی نایل شده، به یقین آن مقام را در نزد خداوند متعال دارا است که در این جهت میان خدا و رسول فرقی نیست.