با پیشوایان هدایتگر صفحه 209

6. همان: حدیث 3685.

7. در کتاب فتوح الشام چاپ بیروت، نشر دار الجیل «فلسطین» آمده است; ولی در نفحات الازهار به نقل از فتوح الشام «قسطنطین» ذکر شده است.

8. فتوح الشام: 2 / 23، نفحات الازهار: 15 / 317.

9. الدرّ المنثور: 3 / 295، مجمع الزوائد: 8 / 215، المستدرک علی الصحیحین: 4 / 73، کنز العمّال: 12 / 43، حدیث 33918، نفحات الازهار: 5 / 317، با اختلاف در الفاظ.

10. سوره اسراء (17): آیه 70.

معنای ربّ

معنای ربّ

اکنون پس از روشن شدن دو واژه مهم «عترت» و «خیرة» به بررسی واژه «ربّ» می پردازیم.

واژه «ربّ» از نظر لغوی به معنای پرورش دهنده است. راغب اصفهانی می گوید: الربّ فی الأصل التربیة وهو إنشاء الشیء حالاً فحالاً إلی حدّ التمام.1

بنابراین واژه «ربّ» در زبان فارسی چنین می شود: کسی که به کمال رساندن چیزی را به گونه ای که مناسب اوست به عهده گیرد، ربّ گویند.