با پیشوایان هدایتگر صفحه 215

2 . و در سوره سجده می فرماید:

(وَجَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً یَهْدُونَ بِأَمْرِنا);8

و از آنان پیشوایانی قرار دادیم که به فرمان ما (مردم را) هدایت می کردند.

در هر دو آیه عبارت (یَهْدُونَ بِأَمْرِنا) مشترک است. شاهد این است که هر دو در جعل (یَهْدُونَ بِأَمْرِنا) مشترکند.

در مقابل امامان هدایت گر کسانی هستند که (یَدْعُونَ إِلَی النّارِ). این جا نیز جعل است. در آینده خواهد آمد که این عالَم، عالَم تکلیف است و انسان فاعلِ مختار است و اینان دو گروه متصوّرند:

1 . کسانی که با اختیار و به دست خود گم راه می شوند;

2 . کسانی که نه فقط گم راهند; بلکه به دست خود دیگران را نیز گم راه می کنند و باعث ضلالت دیگران می شوند.

خداوند متعال به مقتضای قاعده لطف بایستی کسانی را امام و پیشوا قرار دهد که آن ها مقرِّب مردم و بندگان به سوی خداوند متعال باشند و آنان را از معصیت حضرت احدیت و گم راهی باز دارند و به جهت همین جعل، خداوند متعال می فرماید: (یَهْدُونَ بِأَمْرِنا);9 «به امر ما (مردم را) هدایت می کردند.»

1. سوره حمد (1): آیه 5.

2. سوره شورا (42): آیه 52.