با پیشوایان هدایتگر صفحه 217

برای نمونه اگر کسی راه حرم حضرت معصومه علیها السلام را از فردی بپرسد، او می تواند هم راه را به او نشان دهد و هم علاوه بر نشان دادن راه، دست او را بگیرد و به حرم برساند. در نوع نخست از هدایت احتمال دارد که آن فرد راه را گم کند و به مقصد نرسد.

انبیا و ائمّه علیهم السلام در نوع نخست از هدایت با هم شریک هستند; از این رو در قرآن مجید خطاب به پیامبر اکرم صلی اللّه علیه وآله فراوان آمده است که خداوند متعال می فرماید:

(إِنْ عَلَیْکَ إِلاَّ الْبَلاغُ);1

وظیفه تو فقط رساندن (پیام به مردم) است.

در مورد دیگری می فرماید:

(إِنْ أَنْتَ إِلاّ نَذیرٌ);2

تو فقط انذارگر و بیم دهنده ای.

این گونه هدایت همان نشان دادن راه و بازداشتن از ضلالت و گم راهی است; ولی ایصال به مطلوب نیست. پیشوایان ما در این نوع هدایت با پیامبران الهی شریک هستند.

نشان دادن راه گونه ای از هدایت و راهنمایی است; چرا که اگر سکوت کند و راه را نشان ندهد، ناگزیر آن فرد متحیّر خواهد ماند.

1. سوره شوری (42): آیه 48.