با پیشوایان هدایتگر صفحه 228

برای نمونه همه مکّه رفته اند، نماز می خوانند، نه فقط نماز واجب; بلکه نماز شب می خوانند، همه عمّامه دارند، ریش دارند; ولی حرف ها با هم در تضاد و تناقض است و امر ملتبس می شود، به راستی انسان در چنین شرایطی چه وظیفه ای دارد؟ از این رو پیامبر خدا صلی اللّه علیه وآله در حدیثی می فرماید:

فإذا التبست علیکم الفتن کقطع اللیل المظلم فعلیکم بالقرآن;3

آن گاه که فتنه ها بر شما روی آورد و به مانند قسمتی از شب تاریک گشت به قرآن چنگ بزنید.

و در حدیث دیگری که جمعی از محدّثان عامّه آورده و بعضی در سندش خدشه کرده اند فرموده:

ستکون بعدی فتنة، فإذا کان ذلک فالزموا علی بن أبی طالب،... .4

و از طرفی می فرماید:

علی مع القرآن والقرآن مع علی.5

و در احادیث بسیاری به قرآن و عترت هر دو توصیه نموده.

آری، انسان ناگزیر است که در تاریکی فتنه راه برود و به طرفی حرکت کند. چه کسی راه صحیح را پیش روی انسان می تواند بگذارد جز قرآن و ائمّه علیهم السلام که در چنین شرایطی موجب نجات و هدایت انسان هستند؟ از این رو گفتیم که این عبارت ها: «ائمّة الهدی ومصابیح الدجی وأعلام التقی» با هم تقارب دارند.

آیا افرادی که با ائمّه علیهم السلام در هر عصر و زمانی ارتباط داشته اند و ملازم آن بزرگواران بوده اند، همواره در شرایط فتنه ها متحیّر می مانده اند، یا ایشان نیز به سهم خود و به اندازه توانشان چراغ های روشن گر و پیشوایان هدایت دیگران شده اند؟