با پیشوایان هدایتگر صفحه 235

مرحوم پدرم3 در یادداشت هایش از یکی از علمای هند این گونه نقل کرده: یکی از مردم هند که بت پرست بود مشکلی برایش پیش آمد. تمام راه های نجات به رویش بسته شد و راه خلاصی نداشت. او مرد متمکّن و باشخصیّتی بود.

فردی او را به یکی از علمای شیعه که سیّد بزرگواری بوده راهنمایی می کند. مرد هندی نزد آن سیّد بزرگوار رفت و مشکل خود را مطرح کرد.

سیّد بزرگوار پیش خود فکر کرد و گفت: درست است که این مرد بت پرست است; ولی امام زمان علیه السلام واسطه فیض برای همه خلایق است، این فرد نیز نان خور امام زمان می باشد و جزو رعیّت آن حضرت است; از این رو به آن مرد هندی گفت که لباس تمیز بپوشد و به قبرستان شیعیان برود و در آن جا فریاد بزند:

یا مهدی! یا مهدی! یا اباصالح! و... .

آن فرد هندی به دستور آن سیّد بزرگوار عمل کرد; آن گاه شخصی پیدا شد که یا خود حضرت بودند و یا از خدّام و یاران. از او می پرسد: چه می خواهی؟ مشکل تو چیست؟

می گوید: من در دادگاهی به جنایتی متّهم و محکوم به اعدام شده ام.

آن بزرگوار می فرمایند: برو و مشکل تو حل شد.

چون جلسه بعدی دادگاه تشکیل می شود همان قاضی که او را محکوم کرده بود، رأیش برمی گردد; و حکم برائت او را صادر می نماید.

و در روایات آمده است که حتی حاکمان بنی اُمیّه و بنی عبّاس در مشکلاتشان به حضرات ائمه علیهم السلام مراجعه می کردند.

1. سوره رحمان (55): آیه 24، سوره شوری (42): آیه 32.