با پیشوایان هدایتگر صفحه 247

(وَلَقَدْ کَتَبْنا فِی الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّکْرِ أَنَّ اْلأَرْضَ یَرِثُها عِبادِیَ الصّالِحُونَ);5

ما در زبور پس از ذکر نوشتیم که بندگان شایسته ام وارث زمین خواهند شد.

با توجّه به این آیات باید تأمّل کنیم که «ارث» یعنی چه؟ آیا «الفردوس» که به جاهای خاصّی از بهشت گفته می شود ملک کسی بوده و می خواهند به دیگری منتقل شود که می فرماید: «اینان همان وارثان هستند; وارثانی که بهشت برین را به ارث می برند و در آن جاودانه خواهند ماند»؟

در آیه دیگری می فرماید:

(إِنّا نَحْنُ نَرِثُ اْلأَرْضَ وَمَنْ عَلَیْها);6

ما، زمین و همه افرادی را که بر آن هستند به ارث می بریم.

و از این روست که یکی از نام های خداوند «الوارث» است;

یعنی خداوند اشیاء و مالکان آن ها را که انسان ها باشند، به ارث می برد. مگر انسان در ملک خدا نبوده که حالا به ملک خداوند متعال منتقل می شود؟ بدیهی است که ملکیّت خداوند حقیقی است; خداوند متعال در هر لحظه ای و هم زمان مالک وارث و موروث و مورّث می باشد; از این رو بایستی در معنای ارث دقّت بیشتری کرد; چرا که معنای دقیق تری دارد.

راغب اصفهانی در المفردات فی غریب القرآن7 درباره واژه «ارث» می نویسد:

الوراثة والإرث، انتقال قنیة إلیک عن غیرک من غیر عقد ولا ما یجری مجری العقد وسمّی بذلک المنتقل عن المیّت فیقال للقنیة الموروثة: میراث وإرث.8