با پیشوایان هدایتگر صفحه 267

12. ر.ک: تفسیر الصافی: 3 / 284 و تفسیر نور الثقلین: 4 / 57، حدیث 44.

معنای دعوت حسنی

دعوت حسنی، دعوتی است که هیچ نقصی و قبحی در آن نیست; بلکه کمال محض است; از این رو گاهی اصحاب ائمّه علیهم السلام از سکوت آن حضرات مطالب بسیاری را استفاده می کردند و این نکته بر افراد آشنا به حالات آنان مخفی نیست; نه فقط سکوت، بلکه حتی زندانی شدن، این که امام کاظم علیه السلام در زندان عباسی، به سر می برد با آن همه زجر و شکنجه خود دعوت «الی اللّه» بود، و زندانی کردن آن حضرت جنگ با خدا است و دعوت الی الطاغوت، وگرنه آن حضرت چه کار کرده بود که در زندان باشد؟

آری، آنان در همه حالاتشان چنین هستند. آنان حُسنِ تمام و تمامِ حسن هستند و از هر سوء، نقص و قبحی به دورند. هر کس چنین باشد، اصلِ وجودش دعوت می شود و باید در همه حالاتش ـ علی الاطلاق ـ به او اقتدا کرد.

بنابراین کسی که مقتدای علی الاطلاق باشد و در همه حالاتِ او هیچ گونه نقص، قبح و سویی وجود نداشته باشد، جز معصوم نخواهد بود و کسی که معصوم باشد «المثل الأعلی» است.

حجّت های خدا

حجّت های خدا

وَحُجَجِ اللّهِ عَلی أَهْلِ الدُّنْیا وَالاْخِرَةِ وَالاُْولی;

و (سلام بر) حجّت های خدا بر مردم دنیا، آخرت و اولی.

ائمّه علیهم السلام حجّت های خدا بر اهل دنیا، آخرت و اولی هستند. «حجج» جمع حجّت و به معنای برهان است. آری، اگر کسی دارای ویژگی های یاد شده باشد البته حجّت خدا بر اهل دنیا، آخرت و اولی خواهد بود.