با پیشوایان هدایتگر صفحه 270

اساساً مقتضای قاعده لطف این است که سه چیز بایستی باشد:

1 . چون غرض از خلقت بشر به کمال رسیدن او است، پس باید برنامه ای برای این جهت وجود داشته و کسی رساننده آن به بشر باشد. از برنامه به «شریعت» تعبیر می شود و رسول حامل آن است.

و این کار را خداوند متعال انجام داده است.

2 . رسول الهی، که وقتی خداوند متعال او را جهت ابلاغ شریعت و هدایت مردم انتخاب و نصب نمود، این مسئولیت را بپذیرد.

و این کار از ناحیه حضرت رسول تمام است.

3 . امام الهی بعد از رسول، چون رسول از دنیا رود باید زمین خالی از حجت نباشد و هدایت گر بین مردم از جانب خدا و به نیابت از رسول وجود داشته و پذیرای این مسئولیت بوده باشد.

و این کار از طرف امام تمام است.

پس از این مراحل که به قاعده لطف تحقق یافته، خداوند در احتجاج بر مکلّفان می فرماید: مگر برای شما شریعت نفرستادم؟

ـ آری، فرستادی.

آیا حامل این شریعت محمّد بن عبداللّه صلی اللّه علیه وآله شما را دعوت نکرد و به وظایفش عمل ننمود؟