با پیشوایان هدایتگر صفحه 330

فقال له: ولا تأتینی بهذه الآیة: (نَدْعُ أَبْناءَنا وَأَبْناءَکُمْ)؟!7

فقال: آتیک بها واضحة بیّنة من کتاب اللّه وهو قوله: (وَنُوحًا هَدَیْنا مِنْ قَبْلُ وَمِنْ ذُرّیَّتِهِ داوُودَ وَسُلَیْمانَ);8

در نزد حجاج بودم که یحیی بن یعمر، فقیه خراسان را از بلخ در حالی که دستانش با زنجیر بسته شده بود آوردند.

حجاج به او گفت: آیا تو گمان می کنی که حسن و حسین از فرزندان و ذریه رسول خدا هستند؟

گفت: آری!

حجّاج گفت: باید دلیل روشنی از قرآن بیاوری که حسنین، از فرزندان رسول اللّه هستند ـ گویی سنّت هم قبول نیست، باید دلیل از قرآن باشد ـ یا تو را تکّه تکّه می نمایم.

گفت: آری ای حجّاج! برای تو از قرآن دلیل روشنی می آورم.

راوی گوید: از جرأت او که به حجاج خطاب کرد و گفت: ای حجاج! تعجب کردم.

حجّاج گفت: آیه مباهله را به عنوان دلیل ارائه نکنی.

(آری آنان از ادلّه ای که بیان گر مقامات، منازل و فضایل اهل بیت علیهم السلام هستند، حتی قرآن خوششان نمی آید; از این رو می گوید: دلیلی غیر از آیه مباهله باشد).