با پیشوایان هدایتگر صفحه 366

2. همان. اخلاص در عبادت

بنابرآن چه بیان شد ما بایستی عمل را خالص برای خدا انجام دهیم تا خالص برای خدا باشیم. از این رو، در کتاب های فقهی در اوایل مباحث عبادات بحث نیّت مطرح می شود و به این آیه استدلال می نمایند که خداوند متعال می فرماید:

(وَما أُمِرُوا إِلاّ لِیَعْبُدُوا اللّهَ مُخْلِصینَ لَهُ الدِّینَ);1

و به آن ها دستوری داده نشده جز این که خدا را بپرستند و دین خود را برای او خالص کنند.

یعنی نیّت انسان در انجام اعمال بایستی فقط برای خدا باشد و باید قصد ریا نکند; بلکه اخلاص کامل داشته و عمل بی شائبه باشد و به طور مطلق غیر خدایی در کار نباشد. اگر چنین شد، خداوند متعال آن بنده عابد مخلص را خالص برای خودش قرار می دهد.

با توجّه به آن چه بیان شد، اگر کسی بخواهد «مخلَصین» را با فتح «لام» بخواند، باید حرف «فی» را سببیّه بگیرد که یکی از معانی آن است ـ گرچه حرف «فی» معروف برای ظرفیّت است ـ در کتاب های ادبیّات آمده است: «إنّ امرأة دخلت النار فی هرّة قتلتها».2

ولی معروف این است که «مخلِصین» به کسر «لام» است. به هر صورت، اخلاص در مقابل شرک و اشراک است.

1. سوره بینه (98): آیه 5.

2. جامع المقدمات / عوامل ملا محسن: 1 / 499.

اخلاص در توحید