با پیشوایان هدایتگر صفحه 377

البته این موضوع عجیب و غریب نیست; چرا که در زندگی عادی انسان نیز گاهی اتّفاق می افتد. گاهی یک نوکر و خادم به ارباب خود به خوبی خوش خدمتی می نماید و امور را چنان به دست می گیرد و تمام وظایف و خواسته های او را در نظر دارد، در کارها، اوقات، حالات معیّن تمام وظایف را با دقّت و ظرافت انجام می دهد. نه تنها اربابش او را بیرون نمی کند; بلکه بر اثر این عملکرد مقرّب می گردد و کلیدهای اتاق مخصوص و صندوق اموالش را به او می سپارد و اسرار بیت خود را در اختیار او می نهد و کوچک ترین خیانتی از او تا پایان عمرش سر نمی زند.

چنین مقامی برای امام علیه السلام نیز از ناحیه خداوند متعال بوده.

و خدای سبحان چنین اذنی را در مورد احکامش به امام علیه السلام داده است.

قبلاً بیان شد که این شأن و مقام و این اذن الهی به طور قطع برای پیامبر خدا ثابت است; چرا که از قرآن و سنّت دلیل داریم و هم چنین اتّفاق نظر مسلمانان و علمای شیعه و اهل تسنن بر این معناست، به گونه ای که انسان یقین پیدا می کند. افزون بر وجودش، این امر واقع نیز شده است; زیرا «ادلّ دلیل علی إمکان الشیء وقوعه».

از این رو، این امر برای پیامبر اکرم صلی اللّه علیه وآله ثابت و تمام شده و ما در مورد اهل بیت علیهم السلام برای این معنا نیز قطع و یقین داریم; چرا که دلیل های بسیاری در این زمینه ارائه شده است.

گرچه برای برخی قابل تحمّل نباشد; ولی اگر اندکی مطالب را بررسی کنند و در این مورد گفت و گو شود، روشن خواهد شد که تمام منازل و مقاماتی که از ناحیه خداوند متعال به پیامبر اکرم صلی اللّه علیه وآله داده شده، جز نبوّت، برای امیر مؤمنان علی و ائمّه اطهار علیهم السلام ثابت است.

آری، اینان خلفا و نایبان پیامبر اکرم هستند. پیامبر اکرم خاتم پیامبران است و باب نبوّت و پیامبری به وسیله آن حضرت بسته شد; ولی تمام مناصب و مقامات آن حضرت که از ناحیه خداوند متعال بوده، برای ائمّه ثابت است.

1. سوره قلم (68): آیه 4.

2. سوره حشر (59): آیه 7.

3. الکافی: 1 / 267، حدیث 4، بحار الانوار: 17 / 4، حدیث 3. در انتهای حدیث چنین آمده است: «ولم یرخص رسول اللّه صلی اللّه علیه وآله لأحد تقصیر الرکعتین اللتین ضمّهما إلی ما فرض اللّه عز وجل، بل ألزمهم ذلک إلزاماً واجباً، لم یرخص لأحد فی شیء من ذلک إلاّ للمسافر، ولیس لاحد أن یرخص ]شیئاً [ما لم یرخصه رسول اللّه صلی اللّه علیه وآله، فوافق أمر رسول اللّه صلی اللّه علیه وآله أمر اللّه عز وجل ونهیه نهی اللّه عز وجل ووجب علی العباد التسلیم له کالتسلیم للّه تبارک وتعالی».