با پیشوایان هدایتگر صفحه 382

بل فی المسالک روی العامّة والخاصّة أنّ النبی صلی اللّه علیه وآله کان یضرب الشارب بالأیدی والنعال ولم یقدّره بعدد، فلمّا کان فی زمن عمر استشار أمیر المؤمنین علیه السلام فی حدّه فأشار علیه بأن یضربه ثمانین معلّلاً له... وکان التقدیر المزبور عن أمیر المؤمنین علیه السلام من التفویض الجائز لهم;1

شهید ثانی در مسالک فرموده که خاصه و عامه روایت کرده اند که حدّ شرب خمر در زمان رسول اللّه صلی اللّه علیه وآله معین نشده بود، در زمان عمر به توسّط امیرالمؤمنین علیه السلام معین شد و آن از باب تفویض احکام به ائمه بوده است.

1. جواهر الکلام: 41 / 457. دیدگاه مجلسی اوّل و دوم

مجلسی اوّل رحمه اللّه نیز در این مورد می فرماید: کما یظهر من الأخبار الکثیرة الواردة فی التفویض إلی النبی والأئمّة علیهم السلام.

علاّمه مجلسی دوم رحمه اللّه نیز می نویسد:

وألزم علی جمیع الأشیاء طاعتهم حتّی الجمادات من السماویّات والأرضیّات کشقّ القمر وإقبال الشجر وتسبیح الحصی وأمثالها ممّا لا یحصی وفوّض أمورها إلیهم من التحلیل والتحریم والعطاء والمنع.1

1. بحار الانوار: 25 / 342 و 343. دیدگاه مرحوم آقای گلپایگانی

استاد ما مرحوم آقای گلپایگانی قدس سره در کتاب حدود در بحث «حدّ شارب الخمر» مطلب شهید ثانی و صاحب جواهر الکلام را متعرّض شدند و قبول فرمودند.

آری اهل بیت علیهم السلام اظهار کنندگان خواسته ها یا اوامر و نواهی خداوند متعال هستند. ما معتقدیم که آن بزرگواران تربیت شده مکتب خداوند متعال هستند و او خودش تربیت ائمّه علیهم السلام را به عهده گرفته است. پیش تر در روایتی خواندیم که آنان مربّی و تربیت شده خداوند سبحان هستند. کسانی که آن گاه که به سرحدّ کمال می رسند، روح القدس به امر خداوند متعال ملازم آن هاست و در جمیع امور متوجّه آن بزرگواران است و آن ها را تسدید می نماید.

سپس امام علیه السلام با حرف «ثمّ» می فرماید: