با پیشوایان هدایتگر صفحه 438

و (سلام بر) نور خدا.

ائمّه علیهم السلام نور خدا هستند. نور چیزی است که ذاتاً روشن است و روشنایی می بخشد. آن بزرگواران در طول تاریخ نور و روشنی بخش بوده اند.

آیا به واقع، ائمّه علیهم السلام در ظلمات و تاریکی های جهل و جهالت، فتنه ها و ضلالت و اختلافات نور نبودند؟

بنابراین، اگر افرادی در پی آن انوار نرفتند و از آن ها استفاده نکردند ـ به بیانی که گذشت ـ چه کسی مقصّر است؟

ائمّه علیهم السلام در همه زمان ها، در همه زمینه ها، برای همه عوالم و همه اُمّت ها نور هستند.

به راستی، چه کسی به خانه آنان مراجعه کرد و دست خالی برگشت؟

ابوخالد کابلی می گوید: از امام باقر علیه السلام درباره تفسیر این آیه که می فرماید: (فَآمِنُوا بِاللّهِ وَرَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذی أَنْزَلْنا);1 به خدا و رسول او و نوری که فرستادیم ایمان بیاورید; پرسیدم. فرمود:

یا أبا خالد! النور ـ واللّه ـ الأئمّة من آل محمّد علیهم السلام إلی یوم القیامة، وهم واللّه نور اللّه الّذی أنزل، وهم واللّه نور اللّه فی السماوات وفی الأرض.

واللّه یا أبا خالد! لنور الإمام فی قلوب المؤمنین أنور من الشمس المضیئة بالنهار، وهم ـ واللّه ـ ینوّرون قلوب المؤمنین، ویحجب اللّه عز وجل نورهم عمّن یشاء فتظلم قلوبهم.

واللّه، یا أبا خالد! لا یحبّنا عبد ویتولاّنا حتی یطهّر اللّه قلبه، ولا یطهّر اللّه قلب عبد حتّی یسلّم لنا ویکون سِلماً لنا، وإذا کان سلماً لنا سلّمه اللّه من شدید الحساب وآمنه من فزع یوم القیامة الأکبر;2