با پیشوایان هدایتگر صفحه 76

ذیل این آیه مبارکه کتاب های شیعه و سنّی را باید دید. البته این معنا چگونه می شود و چگونه آن را می توان درک کرد، اندکی اندیشه و تأمّل نیاز دارد و هر کسی به اندازه ظرفیّت خود باید این مطلب را دریابد، وگرنه بیش از ظرفیّت از کسی خواسته نشده است.

بوصیری دانشمند ادیب سنّی در قرن هفتم، به بیماری فلج مبتلا می شود. قصیده ای در مدح پیامبر اکرم صلی اللّه علیه وآله سروده و به آن حضرت متوسّل می گردد. حضرت در عالم رؤیا عنایتی به او می کنند و شفا می یابد.

قصیده مشهور به «برده» را علمای بسیاری شرح کرده، تخمیس، تسبیع و انواع فنون ادبی را در مورد آن اعمال کرده اند که بعضی از آن ها چاپ شده است. برخی از علمای ما نیز آن را شرح کرده اند. این قصیده از قصایدی بوده که از قدیم الایّام مردم آن را حفظ می کنند و طلبه ها در حوزه های علمیه نیز آن را حفظ می نموده اند.

در این قصیده آمده است:

وکلّ آی أتی الرسل الکرام بها *** فإنّما اتّصلت من نوره بهم

و هر آیه، معجزه خارق العاده و کرامتی را که پیامبران گرامی الهی آورده اند، فقط از نور پیامبر اکرم صلی اللّه علیه وآله به آنان رسیده است.

وی در مدح رسول خدا صلی اللّه علیه وآله می گوید:

فإنّه شمس فضل هم کواکبها *** یظهرن أنوارها للناس فی الظُّلَم10

به راستی که او خورشید فضیلت و برتری است و آنان ستارگانی هستند که انوار او را در تاریکی ها برای مردم آشکار می سازند.

این ادیب بزرگ و شارحان آن از بزرگان شیعه و سنّی در ذیل این ابیات تصریح دارند که پیامبران گذشته همه مظاهر نور رسول خدا صلی اللّه علیه وآله بوده اند، همان گونه که نور ماه از خورشید است، انوار آنان برگرفته از نور پیامبر خدا صلی اللّه علیه وآله بوده است; از این رو روایاتی در کتاب های شیعه و سنّی نقل شده که پیامبر اکرم از روز اول با پیامبران بوده است.11