با پیشوایان هدایتگر صفحه 99

(کَتَبَ رَبُّکُمْ عَلی نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ);1

پروردگار شما رحمت و مهربانی را بر خود لازم شمرده است.

این تعبیر کنایه از ثبوت و حتمیّت است. خداوند بر خود نوشت، خود را ملزم کرد، به عهده گرفت و متعهد شد و همیشه تعبیرهای «کتب علی» بیان کننده ثبوت و وجوب است، نظیر آن جایی است که می فرماید:

(یَأَیُّهَا الَّذِینَ ءَامَنُوا کُتِب عَلَیْکمُ الصیَامُ);2

ای کسانی که ایمان آورده اید! روزه بر شما واجب شده است.

خود الزام رحمت بر نفس پروردگار لطف است. در آیه مبارکه از چند جهت اطلاق وجود دارد: نوع رحمت، مورد رحمت و کیفیّت نزول رحمت. این خود گستره رحمت را می رساند. آن گاه این رحمت با این توسعه و گستردگی به دست ائمّه علیهم السلام است و مرکزش آن بزرگواران هستند.

در آیه دیگری می فرماید:

(وَرَحْمَت رَبِّک خَیرٌ مِّمَّا یجْمَعُونَ);3

و رحمت پروردگارت از تمام آن چه جمع آوری می کنند، بهتر است.

به راستی اگر تمام نعمت ها و ثروت های دنیا در یک جا جمع گردد، رحمت پروردگارت از آن بهتر است. مرکز همین رحمت و معدن آن ائمّه علیهم السلام هستند.