امام حسین علیه السلام وارث انبیاء (شرح زیارت وارث) صفحه 344

انا عبدالله من آل یَزَن دینی علی دینِ حُسینٍ و حسن(1)

بُریر با یک عثمانی مباهله کرد و او را کشت

یزید بن معقل از میان لشگر عمر سعد بیرون آمد و گفت: ای بُریر بن خُضیر، می بینی خدا، برای تو چه خواسته است؟ بُریر گفت: به خدا

سوگند که برای من، خوبی خواسته است و برای تو بدی! یزید گفت: دروغ می گوئی، در حالی که پیش از این دروغگو نبودی. آیا به یاد می آوری که در محلّه بنی نودان، با هم می رفتیم و تو می گفتی: عثمان بن عفان بر خود ستم کرد و معاویه بن ابی سفیان گم راه و گم راه کننده است و بی تردید پیشوای هدایت و حقیقت، علی بن ابیطالب است؟ بُریر گفت: گواهی می دهم که این نظر و گفته من است.

یزید بن معقل به او گفت: من هم شهادت می دهم که تو از گمراهان هستی. بُریر بن خضیر به او گفت: اگر موافقی با همدیگر مباهله کنیم و خدا را بخوانیم تا دروغگو را لعنت کند و هر کدام را که بر باطل هستیم بُکشد. سپس بیرون بیا تا با هم جنگ تن به تن کنیم. هر دو بیرون آمدند و دستانشان را به سوی خدا بلند کردند و از او خواستند که دروغگو را لعنت کند و آن کس که بر حق است دیگری را که بر باطل است بکشد. سپس در برابر یکدیگر ایستادند و به نبرد با هم پرداختند و دو ضربه به هم زدند.

یزید بن معقل ضربه ای آرام به بُریر بن خُضیر زد که آسیبی به او نرسید و اما بُریر ضربه ای به او زد که کلاه خود او شکافت و تا مغزش رسید و چنان بر زمین افتاد که گویی از بلندی سقوط کرده است. شمشیر بُریر در سر یزید بن معقل گیر کرد و تکان می داد تا آن را از سرش بیرون بِکشد... .(2)

قاتل بُریر یک عثمانی بود

و خلاصه در این درگیری کعب بن جابر نیزه ای در پشت بُریر فرو کرد و بعد با شمشیر بر او زد تا او را کشت و زمانی که کعب به منزل بازگشت همسرش به او گفت: دشمنان فرزند فاطمه را یاری کردی و بزرگ قاریان را کشتی، کار فجیعی انجام

دادی به خدا سوگند دیگر هیچ گاه حتی یک کلمه با تو سخن نمی گویم.

پس کعب شعار می خواند و در ضمن آن اشعار خود را بر دین امویان معرفی می کرد.

فَجَرَّدْتُهُ فی عُصبَهٍ لَیس دینُهُم بدینی و إنّی بابن حّربٍ لَقانِعٌ