- مقدمه 1
- شبهه 4
- زیارت قبور 4
- پاسخ شبهه 6
- حکم زیارت اهل قبور برای مردان 6
- حکم زیارت قبرها توسّط زنان 16
- نظریه اوّل: حرمت زیارت قبرها 16
- اشاره 16
- پاسخ استدلال ابن تیمیّه 18
- نظریه دوم: کراهت زیارت قبرها 29
- اشاره 29
- ردّ نظریه دوم 29
- نظریه سوم: جواز زیارت قبرها 30
- نظریه چهارم: استحباب زیارت قبرها 35
- زیارت قبر پیامبر صلی الله علیه و آله 38
- نظریّه ابن تیمیّه: حرمت زیارت قبر پیامبران 38
- پاسخ به ابن تیمیّه 45
- اشاره 46
- مطلب اوّل: حدیث «لاتشدّ الرحال ...» 46
- جواب از حدیث «لاتشدّ الرحال» 48
- اشاره 48
- 1. استحباب سفر به قصد زیارت قبر پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله 61
- 2. استحباب سفر برای زیارت قبر امامان و اولیا علیهم السلام 72
- اشاره 75
- دلیل اوّل: اجماع 75
- ایجاد گنبد و بارگاه روی قبرها 75
- شبهه 75
- دلیل دوم: روایت ابیالهیّاج 76
- دلیل سوم: روایات دیگر 77
- دلیل چهارم: ایجاد بنا بر قبور شرک است 78
- پاسخ شبهه 79
- الف: بررسی ادّعای اجماع در تخریب قبور 79
- اشاره 79
- ب: بررسی استدلال به روایت ابی الهیّاج 82
- ج: بررسی روایات نهی از بنای بر قبر 89
- د: بررسی دلیل چهارم 94
- شرک بودنِ بنا بر روی قبور اولیا 94
- نقد استدلال به روایات ارتفاع قبر 98
- متن استدلال 99
- نقد استدلال 105
- احداث مسجد بر روی قبرها 114
- اشاره 114
- شبهه 114
- پاسخ شبهه 117
- اشاره 128
- دعا و نماز در کنار قبرها و مشاهد مشرّفه 128
- شبهه 128
- پاسخ شبهه 130
- الف: نماز در کنار قبرها و مشاهد مشرّفه 130
- ب: دعا در کنار قبرها و مشاهد مشرّفه 144
- فهرست منابع 148
دعا و نماز در کنار قبرها و مشاهد مشرّفه
شبهه
اشاره
یکی از دیگر شبهاتی که توسّط مبلّغان اهل سنّت مطرح میشود، خواندن دعا و نماز در کنار مرقد پیامبران، امامان، علما و قبور سایر مسلمانان است. همواره در بقیع و مزار شهدای احد و سایر اماکن از خواندن نماز و دعا جلوگیری کرده، خواندن قرآن یا فاتحه برای اموات را کاری بیهوده و بلکه بدعت و حرام میدانند. البتّه اینگونه تبلیغات برگرفته از آموزههای ابن تیمیّه و ابن قیّم است.
ابن تیمیّه میگوید:
«نماز در کنار قبور مشروع نیست.» (1)
و نیز میگوید: «نماز در مقبره و یا به سوی مقبره صحیح نیست.» (2)
و ابن قیّم میگوید:
1- مجموع الفتاوی، ج 3، ص 398.
2- الفتاوی الکبری، ج 5، ص 326؛ الاختیارات العلمیة، ص 25 به نقل از أحکام الجنائز البانی، ص 214.