- پیشگفتار 1
- کربلا شریف تر از مکّه 6
- تواضع و شکر: سبب فضیلت کربلا 11
- برتری کربلا نسبت به مکّه با وجود واجب بودن حج در مکّه 13
- کربلا: مطاف ملائک 16
- کربلا: محلّ نجوای خدا با انبیا 18
- رحمت فراگیر خداوند برای زائرکربلا 19
- همراهی ملائک با زائر سیّدالشّهدا علیه السلام 23
- زائر سیّدالشّهدا علیه السلام و سعادت در قیامت 30
- ترک زیارت امام حسین علیه السلام و حسرت قیامت 33
- داغدار اباعبداللّه الحسین علیه السلام و ثواب های شگفت 34
- اشاره 34
- دو محور کلّی در آداب زیارت سیّدالشّهدا علیه السلام 40
- اشاره 44
- دعای ملائک برای زائر: دستور اهل بیت علیهم السلام 44
- زائران اشکبار سیّدالشّهدا علیه السلام یاوران حضرت زهرا علیها السلام 46
- پیوند گریه بر امام حسین علیه السلام و گریه پشیمانی از گناهان 51
- کربلا: حریم جاودان الهی 53
- نشانه های نور بر پیشانی کربلائیان 57
- زائر امام حسین علیه السلام و نجات از دوزخ 60
- اشاره 60
- گناهان؛ مانع تأثیر مثبت عبادات 63
- امید به آقایی امام حسین علیه السلام در مراحل مرگ تا قیامت 64
- ترس از تأثیر گناهان، همپایه امید به برکات زیارت 72
- میثاق سپاری نزد مدفون زنده کربلا 78
- اشاره 85
- متن زیارت سیّدالشّهدا علیه السلام: مکتب معارف الهی 87
- حقارت بنده در مقابل عظمت خداوند 88
- توجّه به سیّدالشّهدا: توجّه به خداوند متعال 91
- دعا برای والدین در حین زیارت 93
- شفای صدر امام حسین علیه السلام به ظهور امام عصر علیه السلام 97
- اشاره 99
- لبّیک داعی الله! 99
- چرا هفت لبّیک؟ 102
- «لبّیک» در پاسخ «لبّیک» و «دادرسی» در جواب «فریادرسی» 113
- عاقبت خوش نجات یافتگان به عنایت حسینی 116
از او می خواهیم که در لحظات قبض روحمان بر بستر مرگ، نتیجه زیارتمان را به لطف خویش آشکار فرماید:
أُودِعُکَ شَهادَهً مِنّی لَکَ تُقَرِّبُنی اِلَیکَ فی یَومِ شَفاعَتِکَ أَشهَدُ أَنَّکَ قُتِلتَ وَ لَم تَمُت بَل بِرَجاءِ حَیاتِکَ حَیِیَت قُلُوبُ شیعَتِکَ وَ بِضیاءِ نُورِکَ اهتَدَی الطّالِبُونَ اِلَیکَ وَ أشهَدُ أَنَّکَ نُورُ اللهِ الَّذی لَم یُطفَأ وَ لا یُطفَأُ أَبَداً وَ أَنَّکَ وَجهُ اللهِ الَّذی لَم یَهلِکَ وَ لا یَهلِکُ أَبَداً وَ أَشهَدُ أَنَّ هَذِهِ التُّربَهَ تُربَتُکَ وَ هَذا الحَرَمَ حَرَمُکَ وَ هَذَا المَصرَعَ مَصرَعُ بَدَنِکَ لاذَلیلٌ و اللهُ مُعِزُّکَ وَ لامَغلُوبٌ وَ اللهُ نَاصِرُکَ(1) هَذِهِ شَهَادَهٌ لی عِندَکَ إِلی یَومِ قَبضِ رُوحی بِحَضرَتِکَ وَ السَّلامُ عَلَیکَ وَ رَحمَهُ اللهِ وَ بَرَکاتُهُ(2)
به تو شهادتی را از جانب خود، برای تو، به امانت می سپارم که در روز شفاعتت، به تو نزدیکم سازد. شهادت می دهم که تو کشته شدی و نمردی بلکه دلهای شیعیانت به امید زنده بودنت زنده است و به درخشش نورت خواستاران [تو] به سویت رهنمون می شوند. شهادت می دهم که تو نور خدایی که خاموش نشده و هیچگاه خاموش نمی شود و [گواهی می دهم] که تو وجه خدایی.»
1- متن این زیارت را مرحوم شیخ عبّاس قمی نیز در مفاتیح الجنان، ذکر فرموده اند. در مفاتیح های رایج این عبارت، به صورت «لا ذلیلَ واللهِ معزُّکَ ولا مغلوبَ واللهِ ناصرُک» اعراب شده که صحیح نمی باشد.
2- البلدالامین ص 284، مصباح کفعمی ص 498، بحارالانوار ج 101 ص 342، مرحوم علّامه مجلسی فرموده اند: «ظاهر این است که این زیارت مطلقه می باشد ولی شیخ کفعمی آن را در کتاب مصباح خود در زیارت نیمه شعبان [به عنوان یک زیارت مخصوصه] وارد کرده است.»