شش گوشه ی بهشت: فضیلت زیارت کربلا: متن و ترجمه ی بلندترین زیارت سیدالشهدا علیه السلام صفحه 92

حرکت به سوی زیارت امام را حرکت به سوی خدا و برای تقرّب جستن به او می داند. در همان ابتدای زیارت، پایه دین ورزی خود را تسلیم در برابر خدا می داند و عرض می نماید:

اَللّهُمَّ... عَلِمتُ أَنَّ قِوامَ دینی التَّسلیمُ لِأَمرِکَ

خدایا... دانسته ام که شالوده دینم تسلیم برابر امر توست

و آن گاه خود را در طریق زیارت، راهی تقرّب خدا معرفی می کند:

بِسمِ اللهِ وَ بِاللهِ وَ مِنَ اللهِ وَ إِلَی اللهِ

به نام خدا و به واسطه خدا و از سوی خدا و به سوی خدا [ره می سپارم].

این نشان می دهد که توجّه به ولیّ خدا و زیارت حجّت خدا در واقع روی آوردن به خداوند است. چنان نیست که زائر با دل سپردن به امام حسین علیه السلام و حرکت به سوی حرم ایشان از خداوند فاصله گیرد. برعکس، این رویکرد او نشان می دهد که مسیر را درست تشخیص داده و به بی راهه نرفته است. بنابراین او در واقع خود را زائر و میهمان سفره پروردگار می بیند چنانکه عرضه می دارد:

اَللّهُمَّ أَنتَ خَیرُ مَن وَفَدَ إِلَیهِ الرِّحالُ، وَ أَنتَ یا سَیِّدی أَکرَمُ مَأتیٍّ وَ أکرَمُ مَزورٍ، وَ قَد جَعلتَ لِکُلٍّ زائرٍ کَرامَهً وَ لِکُلِّ وافِدٍ تُحفَهً، وَ قَد أَتَیتُکَ زائِراً قَبرَ ابنِ نَبیِّکَ صَلَواتُکَ عَلَیهِ، فَاجعَل تَحفَتَکَ إِیّایَ فَکاکَ رَقَبَتی مِنَ النّارِ»

خدایا تو بهترین کسی هستی که توشه بارها بر او وارد می شود و تو ای آقای من! کریم ترین میزبان و باکرامت ترین دیدار شده ای و تو برای هر زائری کرامتی قرار داده ای و برای هر میهمانی