- مقدمه 1
- پیشگفتار 4
- جدول آوا نگاری 4
- اشاره 10
- فصل اوّل مقدّمات سفر 10
- 1 تأمین مخارج سفر 15
- 2 زمانِ سفر، برای زیارت 18
- 3 وصیّت کردن 21
- 4 پرداخت مهریه همسر 25
- 5 طلب بخشش و حلالیت از دیگران 28
- 6 اقرراهی (خرجی راه) 40
- فصل دوم بدرقه 47
- اشاره 47
- 1 قرآن و آب، در مراسم بدرقه 50
- 2 تجمع و مشایعت 56
- 3 بیرقْ زنان 64
- 4 آش پشتِپا 72
- فصل سوم چاووش و چاووشخوان 83
- اشاره 83
- 1 چاووشخوانی 84
- 2 اشعار چاووشی 91
- اشاره 120
- فصل چهارم ملزومات و تدابیر سفر 120
- 1 وسایل مورد نیاز سفر 121
- 2 مسیرهای سفر 132
- 3 همراهان سفر 137
- 4 دفن اموات 140
- فصل پنجم پیشباز 143
- اشاره 143
- 1 پیک و قاصد 145
- 2 مسافت و مکان پیشباز 148
- 3 خوشامدگویی 156
- 4 قربانی کردن 159
- 5 پذیرایی و ولیمه 163
- 6 هدیه و سوغاتی 174
- فصل ششم باورها و عقاید 185
- فصل هفتم ادبیات شفاهی 200
- اشاره 200
- 1 تمثیل و مثل ها 201
- 2 امثال و حِکَم 213
- 3 دوبیتیها 219
- منابع 224
اجرای مراسم سوگواری و عزاداری از وظایف روحانی در کاروانهای زیارتی بوده است.
این روحانیون، بعدها خود به عنوان رییس کاروانهای زیارتی به صورت رسمی کاروانهای حج را اداره میکردند. همچنین در کاروانهای زیارتیِ عتبات عالیات یا مشهد مقدس، نقش مدیر و سرپرست کاروان را از ابتدای ثبتنام و در طول سفر برعهده داشتند.
از سوی دیگر، مسافران یک سفر زیارتی؛ مانند مشهد مقدس یا عتبات عالیات، به طور معمول، افراد یک محلّه، روستا یا شهرستان بودند که در فصل مسافرتهای زیارتی، به طور دستهجمعی اقدام به سفر و زیارت بارگاه ائمه اطهار(ع) میکردند. در اینگونه سفرها، زائران با یک دستگاه اتوبوس به سوی محلّ زیارت حرکت میکردند و در طول سفر، علاوه بر زیارت مکان مورد نظر؛ مانند مشهد، از زیارت اماکن مقدّسِ بین راه، مانند بارگاه حضرت معصومه(س) نیز بهرهمند میشدند.
در یکی از اسناد گنجینه فرهنگ مردم، در مورد سفر اهالی ابراهیم آبادِ میامی، به مشهد مقدس آمده است: «بیشتر مسافرتهای اهالی روستا به مشهد گروهی بود و مردم با سفارش به زوّار که سلام ما را به آقا برسانید، التماس دعا داریم، در زیارت آقا