- مقدمه 1
- پیشگفتار 4
- جدول آوا نگاری 4
- اشاره 10
- فصل اوّل مقدّمات سفر 10
- 1 تأمین مخارج سفر 15
- 2 زمانِ سفر، برای زیارت 18
- 3 وصیّت کردن 21
- 4 پرداخت مهریه همسر 25
- 5 طلب بخشش و حلالیت از دیگران 28
- 6 اقرراهی (خرجی راه) 40
- فصل دوم بدرقه 47
- اشاره 47
- 1 قرآن و آب، در مراسم بدرقه 50
- 2 تجمع و مشایعت 56
- 3 بیرقْ زنان 64
- 4 آش پشتِپا 72
- فصل سوم چاووش و چاووشخوان 83
- اشاره 83
- 1 چاووشخوانی 84
- 2 اشعار چاووشی 91
- اشاره 120
- فصل چهارم ملزومات و تدابیر سفر 120
- 1 وسایل مورد نیاز سفر 121
- 2 مسیرهای سفر 132
- 3 همراهان سفر 137
- 4 دفن اموات 140
- فصل پنجم پیشباز 143
- اشاره 143
- 1 پیک و قاصد 145
- 2 مسافت و مکان پیشباز 148
- 3 خوشامدگویی 156
- 4 قربانی کردن 159
- 5 پذیرایی و ولیمه 163
- 6 هدیه و سوغاتی 174
- فصل ششم باورها و عقاید 185
- فصل هفتم ادبیات شفاهی 200
- اشاره 200
- 1 تمثیل و مثل ها 201
- 2 امثال و حِکَم 213
- 3 دوبیتیها 219
- منابع 224
4 دفن اموات
از آنجا که بقاع متبرکه در عتبات عالیات، از تبرّک و ارزش والای اعتقادی برخوردار بوده است، بسیاری از مردم علاقهمند بودند که پس از مرگ، در این مکانهای مقدس دفن شوند. به همین دلیل، برخی، این تقاضا را در وصیتنامه خود قید میکردند که پس از مرگ، فرزندان یا اقوام نزدیکشان، آنها را در یکی از شهرهای عتبات عالیات، مشهد مقدس ویا قم دفن کنند و بازماندگان نیز به منظور تحقق آخرین آرزو و وصیت مرحوم، به آن عمل میکردند. حمل جنازه که طبق روال عادی، با پارچه سیاهی پوشیده شده بود، با قاطر انجام میگرفت و از آنجا که در چند دهه گذشته، رفت و آمد اینگونه سفرهای زیارتی به عتبات عالیات نیاز به روادید نداشت، مانعی هم وجود نداشت. اما گاه به دلایلی پس از مرگِ فرد، عمل به وصیت او ممکن نبود، در این صورت متوفّی در قبرستان محل دفن میشد تا در فرصتی مناسب که به طور معمول چند سال طول میکشید، عمل به وصیت از سوی بازماندگان یا فرزندان متوفّی انجام پذیرد؛ البته اینگونه وصیتها، معمولًا از سوی افراد ثروتمند