- مقدمه 1
- پیشگفتار 4
- جدول آوا نگاری 4
- اشاره 10
- فصل اوّل مقدّمات سفر 10
- 1 تأمین مخارج سفر 15
- 2 زمانِ سفر، برای زیارت 18
- 3 وصیّت کردن 21
- 4 پرداخت مهریه همسر 25
- 5 طلب بخشش و حلالیت از دیگران 28
- 6 اقرراهی (خرجی راه) 40
- فصل دوم بدرقه 47
- اشاره 47
- 1 قرآن و آب، در مراسم بدرقه 50
- 2 تجمع و مشایعت 56
- 3 بیرقْ زنان 64
- 4 آش پشتِپا 72
- فصل سوم چاووش و چاووشخوان 83
- اشاره 83
- 1 چاووشخوانی 84
- 2 اشعار چاووشی 91
- اشاره 120
- فصل چهارم ملزومات و تدابیر سفر 120
- 1 وسایل مورد نیاز سفر 121
- 2 مسیرهای سفر 132
- 3 همراهان سفر 137
- 4 دفن اموات 140
- فصل پنجم پیشباز 143
- اشاره 143
- 1 پیک و قاصد 145
- 2 مسافت و مکان پیشباز 148
- 3 خوشامدگویی 156
- 4 قربانی کردن 159
- 5 پذیرایی و ولیمه 163
- 6 هدیه و سوغاتی 174
- فصل ششم باورها و عقاید 185
- فصل هفتم ادبیات شفاهی 200
- اشاره 200
- 1 تمثیل و مثل ها 201
- 2 امثال و حِکَم 213
- 3 دوبیتیها 219
- منابع 224
نزد اهالی زرجه بستان از توابعِ قزوین: «وقتی زائری از سفر خراسان باز میگشت، یک روز قبل از ورود به دِه، یک نفر را به نام مُشتلقچی
( mo toloq i )
یا قاصد به روستا میفرستادند. قاصد به منزل هر یک از زوّار که میرفت، مژده میداد و خانوادهها نسبت به وسع خود انعامی به وی میدادند که به آن مُشلُقانه(mo loq ne) میگفتند.» (1) مُشتلقها، معمولًا هدایای نقدی یا جنسی بودند که از طریق خانواده زوّار، به فردی که خبر سلامتی زائر را میداد، پرداخت و جزء رسوم اهالی محسوب میشد.
1- نورالله ملکی، زرجه بستان، قزوین، 1349