- مقدمه 1
- پیشگفتار 4
- جدول آوا نگاری 4
- اشاره 10
- فصل اوّل مقدّمات سفر 10
- 1 تأمین مخارج سفر 15
- 2 زمانِ سفر، برای زیارت 18
- 3 وصیّت کردن 21
- 4 پرداخت مهریه همسر 25
- 5 طلب بخشش و حلالیت از دیگران 28
- 6 اقرراهی (خرجی راه) 40
- فصل دوم بدرقه 47
- اشاره 47
- 1 قرآن و آب، در مراسم بدرقه 50
- 2 تجمع و مشایعت 56
- 3 بیرقْ زنان 64
- 4 آش پشتِپا 72
- فصل سوم چاووش و چاووشخوان 83
- اشاره 83
- 1 چاووشخوانی 84
- 2 اشعار چاووشی 91
- اشاره 120
- فصل چهارم ملزومات و تدابیر سفر 120
- 1 وسایل مورد نیاز سفر 121
- 2 مسیرهای سفر 132
- 3 همراهان سفر 137
- 4 دفن اموات 140
- فصل پنجم پیشباز 143
- اشاره 143
- 1 پیک و قاصد 145
- 2 مسافت و مکان پیشباز 148
- 3 خوشامدگویی 156
- 4 قربانی کردن 159
- 5 پذیرایی و ولیمه 163
- 6 هدیه و سوغاتی 174
- فصل ششم باورها و عقاید 185
- فصل هفتم ادبیات شفاهی 200
- اشاره 200
- 1 تمثیل و مثل ها 201
- 2 امثال و حِکَم 213
- 3 دوبیتیها 219
- منابع 224
2 مسافت و مکان پیشباز
معمولًا مراسم پیشباز زائران در خارج از روستا، بخش یا شهرستان و یا به عبارتی در خارج از محل سکونت زائر، انجام میشد. این اصل، از اصول پراهمیت پیشباز به شمار میرفت. از این رو، به دلیل مسافت طولانی بین محل پیشواز تا محل سکونت زائر، پارهای از آداب مربوط به رسم پیشواز نیز در فاصله این دو مکان به اجرا در میآمد:
«پنج شش فرسخ به شهر مانده، قاصدی اجیر و خبر ورود حاجیان را به خانوادههایشان اعلام میکردند. خانوادهها نیز خوشحال و شادمان، دستهجمعی به طرف دروازه شهر حرکت میکردند. در آن زمان هر شهری دارای سه دروازه بود و اطراف شهر، قلعه داشت. کاروان حاجیان وارد دروازه شهر شده و هر حاجی وقتی استقبال کنندگان خود را در گوشهای میدید با تکان دست، حضور خود را نشان میداد؛ سپس کاروان به کاروانسرا وارد میشد، شترها مینشستند، حاجیان پیاده میشدند و افرادی که به پیشواز آمده بودند، حاجی خود را دوره کرده، دست و صورتش را میبوسیدند و با شادی، خداوند منّان را