- مقدمه 1
- پیشگفتار 4
- جدول آوا نگاری 4
- اشاره 10
- فصل اوّل مقدّمات سفر 10
- 1 تأمین مخارج سفر 15
- 2 زمانِ سفر، برای زیارت 18
- 3 وصیّت کردن 21
- 4 پرداخت مهریه همسر 25
- 5 طلب بخشش و حلالیت از دیگران 28
- 6 اقرراهی (خرجی راه) 40
- فصل دوم بدرقه 47
- اشاره 47
- 1 قرآن و آب، در مراسم بدرقه 50
- 2 تجمع و مشایعت 56
- 3 بیرقْ زنان 64
- 4 آش پشتِپا 72
- فصل سوم چاووش و چاووشخوان 83
- اشاره 83
- 1 چاووشخوانی 84
- 2 اشعار چاووشی 91
- فصل چهارم ملزومات و تدابیر سفر 120
- اشاره 120
- 1 وسایل مورد نیاز سفر 121
- 2 مسیرهای سفر 132
- 3 همراهان سفر 137
- 4 دفن اموات 140
- اشاره 143
- فصل پنجم پیشباز 143
- 1 پیک و قاصد 145
- 2 مسافت و مکان پیشباز 148
- 3 خوشامدگویی 156
- 4 قربانی کردن 159
- 5 پذیرایی و ولیمه 163
- 6 هدیه و سوغاتی 174
- فصل ششم باورها و عقاید 185
- فصل هفتم ادبیات شفاهی 200
- اشاره 200
- 1 تمثیل و مثل ها 201
- 2 امثال و حِکَم 213
- 3 دوبیتیها 219
- منابع 224
این مثل اشاره به توقع بی جای برخی افراد دارد.
تا به یکی بگی عیدت مبارک، میگه من رو کول کن ببر زیارت. (1)
این مثل نیز در مورد افراد پر توقع به کار میرود.
هر کس به زیارت میرود تو چاوشخوان او باش.
این ضربالمثل مازندرانی اشاره به خصلت خوب مردم داری دارد.
آدم به خاطر امامزاده، آقادار (2) را زیارت میکند.
این مثل رامسری اشاره به ارزش و احترام داشتن اماکن مقدس دارد، که حتی درخت این اماکن را نیز شامل میشود و آن را مقدس میشمارند.
امامزادهای که معجزه نکند کسی به زیارتش نمیرود
اشاره به این موضوع دارد که اگر مکان مقدسی خیر و برکت نداشته باشد کسی به آنجا نمیرود.
با گِل عمارت با نصیب زیارت
یک مثل گنبدکاووسی که به تقدیر و سرنوشت
1- فرهنگ جامع ضرب المثلهای فارسی، بهمن دهگان، ص 605
2- درخت جلوی امامزاده را میگویند.