زیارت (آثار، آسیب ها و شبهات) صفحه 25

روزی عربی به خاطر احتیاج، به خانه امام حسن علیه السلام رفت؛ ایشان فرمودند: «هرچه در خانه من هست به او بدهید» . بیست هزار درهم در خانه بود که همه را به او دادند. اعرابی گفت: «آقای من! نمی خواستی نیازم را به زبان آورم؟» امام فرمود:

ما مردمی هستیم که بخشش فراوان داریم و همواره امید و آرزو را برآورده می کنیم و پیش از آنکه کسی از ما بخواهد، می بخشیم؛ چون ارزش آبروی درخواست کننده را می دانیم. (1)

مرحوم صدوق \ می نویسد:

مردی از اهالی بلخ، با غلام خود به زیارت امام رضا علیه السلام مشرّف شد. پس از خواندن زیارت نامه، مرد بلخی به طرف بالاسر ضریح رفت و غلام به طرف پایین قبر امام. هر دو به نماز ایستادند و پس از نماز به سجده افتادند و سجده شان طولانی شد. مرد بلخی زودتر سر از سجده برداشت و غلامش را صدا زد و گفت: «می خواهی تو را آزاد کنم؟» گفت: «بله» . گفت: «تو را آزاد کردم و فلان کنیز را نیز آزاد کردم و با این مقدار مهریه به عقد تو درآوردم و خودم ضمانت می کنم که مهریه اش را بدهم و قطعه زمینی، وقف شما و فرزندان تان کردم و امام رضا علیه السلام را بر این امر شاهد می گیرم» . غلام به گریه افتاد و قسم یاد کرد که در سجده، همین درخواست ها را کرده است و صاحب این قبر، به این زودی حاجتش را محقق ساخت. (2)