- دیباچه 1
- مقدمه 3
- 1. اهمیت زیارت 6
- فصل اول: کلیات 6
- ٢. تاریخچه زیارت 9
- ٣. فلسفه زیارت اهل بیت علیهم السلام 13
- 4. نقش اماکن زیارتی در ایجاد ارتباط با خدا 15
- 5. زیارت و تعظیم شعائر دینی 18
- 6. زیارت با معرفت 19
- ٧. زیارت، اظهار وفاداری نسبت به ائمه اطهار علیهم السلام 22
- 1. آثار دنیایی 24
- فصل دوم: آثار زیارت 24
- ٢. آثار اخروی 31
- اشاره 36
- فصل سوم: آسیب های زیارت 36
- زیارت و خرافات 36
- غلوّ در زیارت 41
- بدعت گذاری در زیارت 43
- رعایت نکردن آداب تشرف 45
- جابه جایی اصل و فرع ها 50
- رفتار نابجا و سوء استفاده مخالفان 53
- رعایت نکردن حقوق همراهان در سفر 57
- بی توجهی به شئون اسلامی 63
- غلبه سیاحت بر زیارت 65
- عادی شدن زیارت 67
- بی توجهی به قداست اماکن زیارتی 70
- بی توجهی به فرهنگ های دیگر 71
- اسراف 73
- فصل چهارم: شبهات 75
- تبرک 75
- توسل 83
- شفاعت 90
- کتابنامه 97
بدیهی است، هنگام نماز، توقف در کنار بقیع و خواندن زیارت نامه و نماز، عمل پسندیده ای نیست و نباید به گونه ای رفتار کنیم که سرزنش و بدگویی دیگران را به دنبال داشته باشد.
امام صادق علیه السلام می فرمایند:
مبادا کاری کنید که ما را برای آن سرزنش کنند. همانا فرزند بد، به سبب رفتار بدش، پدر را بدنام می کند، شما برای آن کس که به او دل سپرده اید [امام خود] آبرو باشید و مایه بدنامی نشوید، در میان آنان [اهل سنت] نماز بگزارید و آنان در هیچ کار خیر از شما سبقت نگیرند، شما به (انجام دادن) کار خیر از آنان سزاوارترید. (1)
امام حسن عسکری علیه السلام به شیعیان، یاران و علاقمندان خود فرمودند:
از خداوند بترسید و زینت باشید؛ مایه ننگ و عار نگردید، هر دوستی و محبتی را به سوی ما جذب و هر زشتی و بدی را از ما دفع کنید. (2)
امام صادق علیه السلام نیز می فرماید: «خداوند رحمت کند آن کسی که ما را در نظر مردم محبوب کند و مبغوض آنان نسازد» . (3)
امام صادق علیه السلام در جای دیگر به شیعیان چنین سفارش فرمودند:
با عشایر آنان نماز بگزارید و در تشییع جنازه ایشان حاضر شوید، بیماران آنها را عیادت کنید؛ حقوق ایشان را بپردازید؛
1- اصول کافی، ج٢، ص٢١٩.
2- «اتَّقوا اللهَ و کُونُوا زَیْناً وَ لا تَکُونُوا شَیْناً، جُرُّوا إِلَیْنَا کُلَّ مَوَدَّهٍ وَادْفَعُوا عَنَّا کُلَّ قَبِیحٍ» ؛ تحف العقول، ص٣6٢؛ بحارالانوار، ج٧٨، ص٣٧٢.
3- «رَحِمَ اللهُ مَنْ حَبَّبَنا إلَی النّاسِ وَ لَمْ یُکرِّهنا الَیْهِمْ» ؛ امالی مفید، ص ٣٠؛ بحارالانوار، ج 5٢، ص ٣4٧.