- دیباچه 1
- مقدمه 3
- 1. اهمیت زیارت 6
- فصل اول: کلیات 6
- ٢. تاریخچه زیارت 9
- ٣. فلسفه زیارت اهل بیت علیهم السلام 13
- 4. نقش اماکن زیارتی در ایجاد ارتباط با خدا 15
- 5. زیارت و تعظیم شعائر دینی 18
- 6. زیارت با معرفت 19
- ٧. زیارت، اظهار وفاداری نسبت به ائمه اطهار علیهم السلام 22
- 1. آثار دنیایی 24
- فصل دوم: آثار زیارت 24
- ٢. آثار اخروی 31
- اشاره 36
- فصل سوم: آسیب های زیارت 36
- زیارت و خرافات 36
- غلوّ در زیارت 41
- بدعت گذاری در زیارت 43
- رعایت نکردن آداب تشرف 45
- جابه جایی اصل و فرع ها 50
- رفتار نابجا و سوء استفاده مخالفان 53
- رعایت نکردن حقوق همراهان در سفر 57
- بی توجهی به شئون اسلامی 63
- غلبه سیاحت بر زیارت 65
- عادی شدن زیارت 67
- بی توجهی به قداست اماکن زیارتی 70
- بی توجهی به فرهنگ های دیگر 71
- اسراف 73
- فصل چهارم: شبهات 75
- تبرک 75
- توسل 83
- شفاعت 90
- کتابنامه 97
آشنایی نداشتن با فرهنگ و باورهای دیگر ملت ها، سبب سردرگمی و نگرانی و در مواردی موجب مشکلات برای زائر خواهد شد و زمینه را برای سوء استفاده مخالفان و متهم کردن شیعیان و ایرانیان فراهم می کند. زائر از هر کشور و هر نژادی، میهمان زیارت شونده است و رعایت احترام ایشان لازم است. برخورد عاطفی و صمیمانه با وی واکنشی متقابل را به دنبال دارد. همچنین، برخی بدبینی ها و تبلیغات مسموم را خنثی می کند.
علی علیه السلام می فرمایند: «همیشه با یکدیگر زیبا سخن بگویید تا پاسخ زیبا و مؤدبانه بشنوید» . (1)
امام عسکری علیه السلام به شیعیان و علاقمندان خود فرمودند:
از خداوند بترسید و زینت (ما) باشید و مایه ننگ و عار نگردید، هر دوستی و محبتی را به سوی ما جذب و هر زشتی و بدی را از ما دفع کنید. (2)
امام صادق علیه السلام نیز فرمودند: «خداوند رحمت کند آن کسی که ما را در نظر مردم محبوب کند و مبغوض مردم نسازد» . (3)
لازم نیست برای ارتباط با دیگر کشورها و مذهب ها به باورهای ایشان پایبند باشیم، بلکه احترام به شخصیت و آداب آنان و رعایت ادب، زمینه رفتار مناسب و شایسته آنها را فراهم می آورد.
1- غرر الحکم ودرر الکلم، ص4٣6.
2- «اتَّقوا اللهَ و کُونُوا زَیْناً وَ لا تَکُونُوا شَیْناً، جُرُّوا إِلَیْنَا کُلَّ مَوَدَّهٍ وَادْفَعُوا عَنَّا کُلَّ قَبِیحٍ» ؛ تحف العقول، ص 4٨٨؛ بحارالانوار، ج٧5، ص٣٧٢.
3- «رَحِمَ اللهُ امْرَأً حَبَّبَنا إلَی النّاسِ وَ لَمْ یُبَغِّضْنا الَیْهِمْ» ؛ امالی مفید، ص٣٠؛ بحارالانوار، ج٧٢، ص4٢١.