زیارتگاه های اهل بیت علیهم السلام جایگاه تعظیم شعائر الهی صفحه 109

ابراهیم (علیه السلام) و پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) به مودت و محبتشان دعوت کردند.

تجدید عهد کردن با اهل بیت (علیهم السلام) که با رفتن نزد ایشان و زیارتشان محقق می شود، درواقع تجدید عهد کردن با خداست؛ چنان که در «تهذیب الاحکام» روایت شده، هنگامی که زید شحام از امام صادق (علیه السلام) پرسید: «جزای کسی که رسول الله (صلی الله علیه و آله) را زیارت کند چیست؟» ایشان فرمود: «مانند کسی است که خدا را در عرش زیارت کند».(1)

این ویژگی، در اهل بیت پیامبر (علیهم السلام) نیز وجود دارد؛ چنان که در کامل الزیارات آمده است که امام صادق (علیه السلام) فرمودند: «کسی که قبر حسین بن علی (علیهما السلام) را در روز عاشورا با معرفت زیارت کند، مانند کسی است که خدا را در عرش زیارت کرده باشد».(2)

این اماکن به هدف انجام عبادات و برپایی شعائر در آنها زیارت می شوند؛ وگرنه سنگ ها و طواف دور آنها، بدون ولی خدا و منتخبان خدا، در منطق قرآن عبادتی بت پرستانه شمرده می شود، نه آن گونه که این فرقه منحرف ادعا می کند. بنابراین انبیا و اوصیا درب های الهی اند که به وسیله آنها متوجه خدا می شویم و اگر آنها نباشند، حج، در حقیقت حج ابراهیمی نیست و حج جاهلی است.

مقام ابراهیم (علیه السلام)

خداوند در آیه 125 سوره بقره می فرماید:

(وَ إِذْ جَعَلْنَا الْبَیْتَ مَثابَهً لِلنّاسِ وَ أَمْناً وَ اتَّخِذُوا مِنْ مَقامِ إِبْراهِیمَ مُصَلًّی وَ عَهِدْنا إِلی إِبْراهِیمَ وَ إِسْماعِیلَ أَنْ طَهِّرا بَیْتِیَ لِلطّائِفِینَ وَ الْعاکِفِینَ وَ الرُّکَّعِ السُّجُودِ)