زیارتگاه های اهل بیت علیهم السلام جایگاه تعظیم شعائر الهی صفحه 133

تُلْهِیهِمْ تِجارَهٌ وَ لا بَیْعٌ عَنْ ذِکْرِ اللّهِ وَ إِقامِ الصَّلاهِ وَ إِیتاءِ الزَّکاهِ) (1) ؛ تو در آن جایگاهی و ما آن مردان هستیم. پس قتاده عرض کرد: به خدا قسم درست فرمودی. خدا مرا فدایت گرداند؛ به خدا قسم این خانه ها، خانه های سنگی و گلی نیستند!(2)

همچنین از امام صادق (علیه السلام) روایت شده که فرمود:

هرکه از در به خانه درآید، ره یافته و آن که راهی غیر از در پیش گیرد، راه هلاکت پیموده. خدا اطاعت ولی امرش را به طاعت رسولش پیوند داده و طاعت رسولش را به طاعت خودش؛ پس هرکه از والیان امر اطاعت نکند، خدا و رسولش را اطاعت نکرده و همین است اقرار به آنچه از طرف خدای عزوجل نازل گشته که فرموده است:(خُذُوا زِینَتَکُمْ عِنْدَ کُلِّ مَسْجِدٍ) ؛ «در هر مسجدی پوشاک زیور به تن کنید» (اعراف: 31) و بجویید خانه هایی را که خدا اجازه داده رفعت گیرند و نامش در آنها برده شود؛ زیرا خدا به شما خبر داده که آنها (رِجالٌ لا تُلْهِیهِمْ تِجارَهٌ وَ لا بَیْعٌ عَنْ ذِکْرِ اللّهِ وَ إِقامِ الصَّلاهِ وَ إِیتاءِ الزَّکاهِ یَخافُونَ یَوْماً تَتَقَلَّبُ فِیهِ الْقُلُوبُ وَ الْأَبْصارُ) (3) (اسراء: 36) هستند.(4)

درنتیجه این خانه ها و مساجد، گلی و سنگی نبوده و از جنس بشر هستند که خدا اجازه ترفیع و تعظیمشان را داده است و یاد خدا نزد ایشان محقق می شود؛ چنان که هنگام رسیدن خدمت پیامبر (صلی الله علیه و آله)، خداوند در آیه 64 سوره نساء امر به استغفار کرده است:(جاؤُکَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّهَ) ؛ «به نزد تو می آمدند و از خدا طلب آمرزش می کردند». همچنین در آیه 5 سوره منافقون می فرماید:(تَعالَوْا یَسْتَغْفِرْ لَکُمْ رَسُولُ اللّهِ) ؛ «بیایید تا رسول خدا برای شما استغفار کند».

1- (1) در خانه هایی قرار دارد که خداوند اذن فرموده دیوارهای آن را بالا برند [تا از دستبرد شیاطین و هوسبازان در امان باشد] خانه هایی که نام خدا در آنها برده می شود و صبح و شام در آنها تسبیح او می گویند * مردانی که نه تجارت و نه معامله ای، آنان را از یاد خدا و برپاداشتن نماز و ادای زکات غافل نمی کند.
2- (2) کافی، ج 6، باب ما ینتفع به من المیته، ص 256.
3- (3) مردانی باشند که هیچ تجارت و داد و ستدی ایشان را از یاد خدا و گزاردن نماز و دادن زکات باز ندارد و از روزی که دل ها و دیده ها در آن دگرگون شود، بیم دارند.
4- (4) کافی، ج 1، باب معرفه الإمام و الرد الیه، ص 181.