زیارتگاه های اهل بیت علیهم السلام جایگاه تعظیم شعائر الهی صفحه 96

روایت کرد که شما به او فرموده اید:(ثُمَّ لْیَقْضُوا تَفَثَهُمْ) یعنی ملاقات امام و (وَ لْیُوفُوا نُذُورَهُمْ) یعنی مناسک. حضرت فرمود: ذریح راست گفته و تو هم درست می گویی. برای قرآن، ظاهری هست و باطنی و چه کسی می تواند آنچه ذریح تحمل کرده، تحمل کند؟(1)

حال چگونه ارتباط با امام معصوم حاصل می شود، در حالی که ما در عالم جسمانی و مادی زندگی می کنیم؟ آیا باید همانند دشمنان اهل بیت (علیهم السلام) با ایشان قطع ارتباط کرد؟

جواب: این ارتباط، تنها با حضور فیزیکی و پناه بردن به ایشان حاصل می شود که البته همراه با توجه داشتن به خداوند به واسطه ایشان در زیارت کامل می گردد (به سوی ما آیند و ما را به ولایتشان مطلع سازند و نصرتشان را بر ما عرضه کنند) و این همان چیزی است که اهل بیت (علیهم السلام) به آن اشاره کرده اند.

برهان پنجم

اشاره

آنچه که روایت با سند صحیح به آن اشاره دارد و کلینی آن را با سند خود نقل کرده، بدین شرح است:

از علی بن ابراهیم، از صالح بن سندی از جعفربن بشیر و محمدبن یحیی از احمدبن محمد بن عیسی از ابن فضال همگی از ابی جمیله از خالدبن عمار از سدیر نقل می کند که: زمانی که امام باقر (علیه السلام) وارد مسجدالحرام می شد و من خارج می شدم؛ ایشان دست مرا گرفت و رو به کعبه ایستاد و فرمود: ای سدیر! همانا مردم مأمور شدند که نزد این سنگ ها (کعبه) آیند و گرد آن طواف کنند؛ سپس نزد ما آیند و ولایت خود را نسبت به ما اعلام دارند و همین است گفته خدا که می فرماید:(وَ إِنِّی لَغَفّارٌ لِمَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدی) (2) ؛ «همانا من آمرزنده ام آنکه را ایمان آورد و کار شایسته کند و سپس رهبری شود». آن گاه با دست به سینه اش اشاره کرد و فرمود: به سوی ولایت ما [رهبری شود]. سپس فرمود: ای سدیر! آیا کسانی که مردم را