میثاق منتظران: شرحی بر زیارت آل یس جلد 1 صفحه 120

حضرت بقیّه اللّه علیه السلام: اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا بَقِیَّهَ اللّه ِ فِی أَرْضِهِ

اشاره

سلام بر تو ای یادگار ماندگار خداوند در زمینش

واژه بقیّه از باب بقاء به معنای پایندگی و ثبات چیزی بر حال نخستین خود می باشد، و آن ضدّ فناء است که نابودی و ناپایداری است. همچنین آنچه از چیزی برجای مانده باشد بقیه آن می نامند، مثلاً گویند: امیدوارم که بقیه عمر را در خدمت به مردم باشم. بقیّه مصدری است که به جای اسم فاعل یا اسم مفعول به کار می رود.

باقی بر دو گونه است:

اوّل: - که از اسماء خداونداست - باقی واجب الوجود لذاته است در ازل و ابد. یعنی: چنانکه در ازل بی وجود خلق هستی داشته، پس از فنای خلق تا ابد نیز پاینده است و به هیچ روی فنا نمی پذیرد.

دوم: باقی به غیر خودش، و آن اموری هستند که پایداری آنها به طور نسبی است و به اراده الهی بستگی دارد.

و این گونه باقی بر دو قسم است:

یک قسم وجود شخصی آن پاینده است و تا وقتی که خداوند بخواهد ادامه دارد، مانند: أجرام آسمانی، و زمین، و دریاها و... . و قسم دیگر جنس و نوع آن پاینده است نه خود آن، مانند: انسان و حیوان.

در آخرت نیز انسانهای مؤمن شخص آنها باقی و جاودان هستند، و میوه های بهشت جنس و نوع آنها باقی و پاینده اند.(1)