میثاق منتظران: شرحی بر زیارت آل یس جلد 1 صفحه 37

«إِنَّ اللّه َ اصْطَفی آدَمَ وَنُوحا وَآلَ إِبْراهِیمَ وَآلَ عِمْرانَ عَلَی العالَمِینَ * ذُرِّیَّهً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ»(1)؛ به راستی که خداوند آدم و نوح و آل ابراهیم و آل عمران را بر جهانیان برگزید، ذرّیه [ و دودمانی ] که بعضی از بعض دیگر به وجود آمده اند.

کاربرد آل در سنّت

و دلیل بر این معنی از حدیث [ و سنّت نبوی صلی الله علیه و آله وسلم ] روایاتی است که احمد بن حنبل در مُسند آورده، از ابوهریره و عایشه و ابورافع.

و نیز جمعی از محدّثان از جابر و ابوطلحه روایت کرده اند: [ یکبار ] دو گوسفند برای پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم آوردند، آن حضرت یکی را برای قربانی کردن مهیّا نمود و گفت: «بِسْمِ اللّه ِ وَاللّه ُ أَکْبَرُ، اَللّهُمَّ عَنْ مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّدٍ»؛ به نام خدا و خداوند برتر از آن است که در وصف آید، پروردگارا [ این قربانی ] از محمّد و آل محمّد می باشد.

و هنگام قربانی کردن گوسفند دوم چنین گفت: «بِسْمِ اللّه ِ وَاللّه ُ أَکْبَرُ عَنْ مُحَمَّدٍ وَأُمَّتِهِ»؛ به نام خدا و خداوند برتر از آن است که در وصف آید، [ این قربانی ] از محمّد و اُمّت او می باشد.

و به روایت قتاده از انس بن مالک چنین آمده است: هنگام قربانی کردن یکی از دو گوسفند گفت: «بِسْمِ اللّه ِ عَنِّی وَعَنْ آلِی وَهُمْ أَهْلُ بَیْتِی»؛ به نام خدا [ قربانی ] از سوی من و از سوی آل من، که اهل بیت من می باشند.

و در وقت قربانی کردن گوسفند دیگر چنین اظهار داشت: «بِسْمِ اللّه ِ عَنْ أَزْواجِی وَأُمَّتِی»؛ به نام خدا [ قربانی ] از سوی زنان من و امّت من می باشد.

کاربرد آل در کلمات فقها

دلیل بر این معنی از فقه این است که: شافعی و مالک و مازنی و مسلم و طبری و غزالی گفته اند: صدقه دادن به آل محمّد علیهم السلام روا نیست.