میثاق منتظران: شرحی بر زیارت آل یس جلد 1 صفحه 60

که می دانست آفریدگانش به آن نیازمند هستند، به ایشان (پیامبر و ائمّه علیهم السلام) عطا کرد و هنگامی که پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم تمامی آن علوم و حکمت را به علی علیه السلام سپرد، چنین فرمود: «أَنَا مَدِینَهُ العِلْمِ وَعَلِیٌّ بابُها(1)؛ من شهر علم هستم و علی علیه السلام در [ ومدخل ] آن است».

و خداوند بر خلق خود واجب ساخت که در برابر علی علیه السلام اظهار تذلّل و درماندگی کنند [ و دست نیاز به سوی او بگشایند ] با این فرمان که: «أُدْخُلُوا البابَ سُجَّدا وَقُولُوا حِطَّهٌ نَغْفِرْ لَکُمْ خَطایاکُمْ وَسَنَزِیدُ الُمحْسِنِینَ»(2)

؛ از در با فروتنی و به خاک افتادن وارد شوید و حِطّه (خداوندا گناهانمان را بیامرز) بگویید، که خطاهایتان را می پوشانیم [ و می آمرزیم ] و نیکوکاران را می افزاییم.

یعنی: کسانی که راجع به فضیلت و مزیّت و بلندی مرتبه آن در، تردید نمی کنند. [ عنایت خود را می افزاییم ].(3)

همچنین امام صادق علیه السلام فرمودند: «خداوند ابا دارد [ و نمی خواهد ] که کارها را بدون اسباب فراهم آورد، پس برای هر چیزی سبب و وسیله ای قرار داد، و برای هر سببی شرح و تفسیری نهاد و بر هر شرح نشانه ای ساخت و برای هر نشانه ای دری گویا مقرّر داشت که جمعی آن را شناختند و عدّه ای نسبت به آن جهل ورزیدند، آن در گویا رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم است و ما».(4)

روند علل و اسباب سعادت و نیک بختی بشر در این حدیث شریف تشریح گردیده است، خداوند تنها وسیله سعادت را معرفت و پیروی از خدا و رسول مقرّر داشته، و برای این وسیله شرح و آیین نامه ای ساخته که آن قوانین و مقرّرات دینی است، و برای این شرح نشانه - یا دانشی - قرار داده که آن قرآن کریم است، و برای قرآن درِ گویایی نهاده که آن پیغمبر و

1- - الغدیر: 6/79.
2- - سوره بقره: آیه 58.
3- - بحار الانوار: 24/202 - 203.
4- - مرآه العقول، 2/312.