واکاوی آثار تطهیر ائمه در زیارت جامعه کبیره صفحه 85

لذا امیرالمؤمنین علی علیه السلام از سیاست دینی و اسلامی پیروی می کرد و سیاست معاویه را حیله گری و نیرنگ می دانست.

امام علی علیه السلام می فرمودند: «و اللّه ما معاویه بأدهی منّی، وَلکِنّهُ یَغدِرُ و یَفجُرُ، و لو لا کراهِیّه الغَدر لکنتُ مِن ادهی النّاس، و لکن کلّ غدرةٍ فجرةٍ، و کلّ فجرةٍ کفرةٌ، و لِکلّ غادرِ لِواءٌ یعرف بِهِ یوم القیامه و اللّه ما اُستغفل بالمکیدة، و لا أستغمز بالشّدیدة»: سوگند به خدا، معاویه از من سیاستمدارتر نیست، امّا معاویه حیله گر و جنایتکار است. اگر نیرنگ ناپسند نبود من نیرنگ بازترین افراد بودم. ولی هر نیرنگی گناه، و هر گناه نوعی کفر و انکار

است. روز رستاخیز در دست هر حیله گری پرچمی است که با آن شناخته می شود. به خدا سوگند، من با فریبکاری غافلگیر نمی شوم و با سختگیری ناتوان نخواهم شد.

ائمه معصومین علیهم صلوات الله چون فهم دقیق از دین دارند، می‌توانند سنت و روش الهی را در جامعه اجرا نمایند. چرا که ایشان حامل سنت پیامبران قبل هستند. در حالی که دیگران هر چند عالم باشند، نمی‌توانند تمامی سنت‌ها و روش‌های خداوند را در بین مردم به اجرا بگذارند. ابی حمزه ثمالی می‌گوید:« امام باقر علیه السّلام فرمود: رسول خدا صلّی الله علیه وآله والسّلم فرمودند: همانا خداوند تبارک و تعالی می‌فرماید: ( ای رسول، ما ) جاری ساختم در آنها ( اهل بیت ) ، روح تو را و جاری نمودم در تو، روح آنها را از جانب پروردگارشان و آن ها عترت و طینت تو هستند و گوشت و خون تو و خداوند جاری ساخته در آنها سنت و روش تو و سنت و روش پیامبران قبل از تو را و آنان بعد از تو گنجواره‌هایی بر علم من هستند».

مبحث شانزدهم: پی جویی رضایت الهی و تسلیم قضای او

«وصرتم فی ذلک منه الی الرضا وسلّمتم له القضاء وصدقتم من رسله من مضی»

صرتم: اصل این واژه که مصدر آن «صیرورت» آمده است، به معنای انتقال از حالتی به حالت جدید است؛ خواه حالت بیرونی باشد یا درونی که اصطلاحاً آن را دگرگونی می‌گویند.

سلّمتم: اصل این واژه از «سلم» به معنای صحت و عافیت است، از این‌رو «سلامت» به معنای مبرّا بودن از آفت و آزار است و «سلام» نامیدن ذات اقدس الهی به جهت مبرّا بودن او از عیب، نقص و فنایی است که بر خلائق عارض می‌شود.

قضاء: «قضاء» به معنای فیصله دادن است؛ خواه با کلام باشد یا با عمل؛ خواه فیصله دهنده ذات اقدس الهی باشد یا بشر.

صدّقتم: واژه «صدق» که در مقابل «کذب» است، به معنای صلابت و قوّت در چیزی می‌آید. سخن راست، دارای صلابت و قوّت است، در حالی که دروغ، هیچ صلابت و قوّتی ندارد.