ذکر ، سرود هستی : تبیینی بر بزرگی ، آثار ، مراتب ، انواع ، شرایط ، اسباب و موانع ذکر صفحه 169

اسمای الهی و توقیفیّت آن ها

اشاره

به طور کلّی خداوند متعال می فرماید:

Pوَ لِلهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنی فَادْعُوهُ بِهاO؛(1)

و از آنِ خداوند است نیکوترین نام ها، پس او را بدان نام ها بخوانید.

حُسنی مونّث أحسن به معنای نیکوتر است و صفت برای اسماء(2) می باشد و مراد از اسماء حُسنی هر اسم یا صفت برتر است. اسم برتر مثل الله که عَلَم برای ذات مُستجمَعِ جمیعِ صفات کمالیّه می باشد(3) و صفات برتر مثل خالق، ربّ، رحمان،

1- سوره ی اعراف، آیه ی180.
2- به اعتبار این که اسماء، جماعت است و جماعه مفرد مؤنث لفظی می باشد.
3- اسم در لغت گرچه لفظی است که دالّ بر چیزی باشد، چه در آن جهت وصفی باشد مثل «محمّد» که به معنای ستوده است و چه در آن جهت وصفی اصلاً نباشد مثل «بکر» که دلالت بر معنایی جز مسمّای به آن اسم ندارند، امّا در این جا چون خداوند فرموده است «اسماء حُسنی» ظاهر در آن است که اسمی باشد که جهت وصفی در آن موجود باشد؛ زیرا برتری اسمی بر اسم دیگر به برتری معناست و یا به اضافه ی برتری زیبایی لفظ، امّا برتری صِرْف لفظی این جا مراد نیست.