ذکر ، سرود هستی : تبیینی بر بزرگی ، آثار ، مراتب ، انواع ، شرایط ، اسباب و موانع ذکر صفحه 81

Pوَ اذْکُرِ اسْمَ رَبِّکO؛(1)

نام خدایت را یاد کن.

یعنی نام خدا را به زبان آور؛ زیرا اسم در اصل یعنی واژه ای که برای تعبیر از چیزی وضع شده است و در هنگام سخن گفتن از آن استفاده می شود؛ هرچند به اعتباراتی بر غیر کلام نیز اطلاق می شود. هم چنین در روایات آمده است:

أَشْغِلُوا أَنْفُسَکُمْ بِالطَّاعَهِ وَ أَلْسِنَتَکُمْ بِالذِّکْر؛(2)

نفس خویش را به فرمان برداری، و زبانتان را به ذکر خدا مشغول سازید.

و در دعای کمیل می خوانیم:

وَ اجْعَلْ لِسانِی بِذِکْرِکَ لَهِجاً؛(3)

(پروردگارا) زبانم را به ذکرت پر اشتیاق قرار ده.

و در دعای دیگر می خوانیم:

وَ اجْعَلِ ... وَ ذِکْرَکَ بِاللَّیْلِ وَ النَّهارِ عَلی لِسانِی؛(4)

و یادت را در شبانه روز بر زبانم قرار ده.

1- سوره ی مزمّل، آیه ی8 و سوره ی انسان، آیه ی25.
2- تصنیف غرر الحکم و درر الکلم، ص183، ح3472.
3- الإقبال بالأعمال الحسنه (ط الحدیثه)، ج 3، ص337.
4- همان، ج 1، ص101.