- اشاره 1
- ذکر، برترین هدیه ی آسمانی 1
- پرسش و پاسخی 4
- احتراز از یک انحراف 6
- یاد خدا و آرامش دل ها 11
- اشاره 11
- جریانِ آرامشِ ناشی از یاد خدا در مقیاس خُرد و کلان 18
- اشاره 22
- اضطراب و سختیِ غفلت از یاد خدا 22
- اضطراب و سختیِ غفلت از یاد خدا در مقیاسِ کلان 24
- پی آمد غفلت از خدا، عدمِ توجّهِ به خدا در محاسبات و آثار آن 26
- اشاره 28
- رابطه ی متقابل یاد خدا و دوری از تباهی 28
- تلاشِ شیطان برای غفلت از یاد خدا 32
- یاد خدا و یاد انسان 35
- خدا فراموشی و خود فراموشی 41
- اشاره 41
- مقصود از خودفراموشی 42
- لزوم کثرت و تداوم در ذکر 46
- اشاره 46
- اندک بودن ذکر به معنای خاصّ از صفات منافقین 52
- مراتبِ کثرت ذکر و کمترین مرتبه ی آن 53
- تبیینی از امام صادق - علیه السلام - در کثرت ذکر و نمونه ی برتر آن 56
- اشاره 56
- ارائه ی نمونه ی تامّ در ذکر کثیر 62
- یک تذکّر و هشدار 66
- وابسته بودنِ پایداری و اثرگذاری ذکر به ولایت اهل بیت: 71
- مراتب یاد خدا 80
- اشاره 80
- پرسش و پاسخی 83
- تلازم در مراتب ذکر 86
- اشاره 86
- حقیقتِ ذکر و یاد قلبی 91
- نیکو بودن یاد خدا در هر مورد و هر حال و توصیه به آن در موارد خاصّ 93
- اشاره 93
- یاد خداوند متعال در موارد خاصّ 98
- سفارش به ذکر در زمان های خاصّ 101
- اشاره 101
- عنایت به ذکر در صبحگاهان و شامگاهان در روایات 105
- کیفیّت صوت در ذکر 113
- اشاره 113
- ذکر نهان و آثار آن 115
- مطلوب بودن ذکر و مانند آن با صدای بلند در برخی موارد 121
- اشاره 125
- اسباب ذکر 125
- ملازمه ی ایمان و محبّت به خداوند و لزومِ چیرگیِ آن بر تمام دوستی ها 128
- موانع ذکر 132
- اشاره 132
- برخی موانعِ ذکر در روایات 135
- 1. پیروی شهوت 135
- 2. آرزوهای بی جا 135
- 3. درخواست های چشم 135
- اشاره 135
- 5. غِنا 136
- 6. آلات طَرَب مثل تار و طنبور 136
- 4. اشتغال به سخن درباره ی مردم 136
- 7. عدم عمل به علم 137
- 9. غرور فرمانروایی 137
- 8. پرخوری 137
- اشاره 139
- دیگر آثار ذکر 139
- 1. نورانی شدن دل و روشنیِ باطن 140
- 3. نزول رحمت 142
- 2. شادمانی و نیروگرفتنِ جان 142
- 5. نیکوشدنِ کردار در نهان و آشکار 143
- 4. پیروزی در امور 143
- 6. امان از صاعقه 143
- 8. رهایی از آتش 145
- 9. سبب تعلّق خیر 145
- 7. امان از نفاق 145
- 10. دارای زمزمه در زیر عرش 146
- اشاره 147
- ادبِ یاد خدا 147
- ملازمه ی ذکر و اشتیاق به لقای پروردگار 149
- ادبِ ظاهر در یاد خدای متعال 151
- مراتب فضیلت در اذکار، و تفاوت آثار آن ها 154
- برترین ذکر 158
- اشاره 158
- برخی دیگر از ذکرهای برتر 165
- اسمای الهی و توقیفیّت آن ها 169
- اشاره 169
- توقیفیّت و توفیقیّتِ اسمای الهی 171
- اشاره 175
- اسماء الله و اسم اعظم 175
- اسم اعظم الهی 181
- رسول اکرم - صلی الله علیه و آله و سلم - و ائمّه: نمونه ی عینیِ اسم اعظم 185
- تجلّیِ اسم اعظم در اولیای الهی و شرطیّت بقای قابلیّت 187
- چند روایت در تبیین اسم اعظم 189
اختلالی در اطاعت دستور مورد نظرْ ایجاد می کند یا نه، حکم به عدمِ مضرّ بودنِ امرِ زائد می شود؛(1) علاوه آن که در برخی مواردْ تصریح شده که عدد مذکور، حداقلّ ذکرِ مورد نظر است، پس افزون بر آن مطلوب هم می باشد.
اساساً محبّت خداوند، به دنبال خودْ ذکر زبانی را خواهد آورد؛ زیرا انسان این چنین آفریده شده که مکنونات خود به ویژه محبّت درونی خود را با زبان، ابراز می کند؛ امیرالمؤمنین - علیه السلام - می فرماید:
مَا أَضْمَرَ أَحَدٌ شَیْئاً إِلَّا ظَهَرَ فِی فَلَتَاتِ لِسَانِهِ وَ صَفَحَاتِ وَجْهِه؛(2)
کسی چیزی را در درونش پنهان نمی کند مگر این که از سخنانِ بی تأمّلش و از صفحاتِ رخسارش آشکار می گردد.
و نیز فرموده است:
1- این بنابر مبنای مختار در جریان برائت در مستحبّات از جهت امتثال اوامر آن هاست؛ گرچه از حیث اصل تکلیف، جریان برائت موضوع ندارد؛ زیرا مستحبّ، ثِقلی ندارد تا برداشتن آن امتنان باشد و جریان اصل برائت، رجحان احتیاط را از بین نمی برد. البتّه استصحابِ عدم جعلِ استحباب برای فلان عمل، جاری است؛ گرچه اخبار معتبر مَنْ بَلَغ ثواب را تضمین می کند، و لهذا در رجحان عمل به جهت رسیدن به ثوابِ الهی نباید تردیدی کرد.
2- نهج البلاغه (للصبحی صالح)، ص472، حکمت26.