روحانی همراه در عتبات عالیات صفحه 94

حضرت دنبال آن نامی است که جدّش پیغمبر (ص) فرموده بود. تا گفتند: نام این جا کربلا است، وقت صدا زد «اللَّهُمَّ إِنِّی أَعُوذُ بِکَ مِنَ الْکَرْبِ وَ الْبَلَاء(1)» خدایا از مشکلات و گرفتاری ها به تو پناهنده می شوم. دستور داد ابالفضلم خیمه ها را برپا کنید این جا مقتل ماست، این جا همان جایی است که ما را می کشند، این جا جایی است که زینبم را به اسیری می برند، این جا جایی است که علی اصغرم را پرپر می کنند.

بار بگشایید این جا کربلا ست بار بگشایید خوش منزل گهی است بار بگشایید این جا بیدرنگ السلام ای سرزمین کربلا آمدم آغوش خود را باز کن

آب و خاکش با دل و جا آشنا ست تا به جنّت زین مکان اندک رهی است بر گلوی اصغرم آید خدنگ السلام ای منزل نور خدا بستر مهمانیت را ساز کن

اما روز عاشورا چه کردند با این خیمه ها، خیمه ها را غارت کردند، خیمه ها را به آتش کشدند، سیلی به صورت یتیمانش زدند، راوی می گوید: دیدم خیمه ای در حال سوختن است، یک بانویی هم داخل خیمه می شود و بیرون می آید، گفتم خانم چرا تو فرار نمی کنی؟ گفت: چه کنم بیمارم درون خیمه است می ترسم آتش او را بسوزاند.

1- اللهوف علی قتلی الطفوف / ترجمه فهری، النص، ص: 81