نیایش ابوحمزه ثمالی صفحه 1

پیشگفتارِ تَرجُمان

1_ نیایش: پرستش و آموزش

در فرهنگِ شیعی، نیایش هم عبادت است، هم تربیت؛ هم پرستش است، هم آموزش؛ هم فَرد را پرورش می دهد، هم نهادِ اجتماع را استوار می سازد؛ هم جان را فربه می کند، هم تن را نَشاط می بخشد.

مؤمنان دعا می کنند و اُمیدِ إِجابت می بَرَند، ولی حتّی اگر خواسته ایشان برنیاید، از بارگاهِ نیایش تهیدست و تهی دَسْتار بازنگشته اند؛ زیرا که دعا به خودیِ خود مطلوب است. از إِجابت مهم تر، نَفْسِ دعا و راز و نیاز با خداوندست. اگرچه ما برای قضایِ حوائجِ مادّی و دُنْیویِ خود دعا می کنیم، و این دعا نیز در دین پسندیده است و بدان سفارش شده، قَضایِ حَوائج، تنها ثمره نیایش نیست؛ چه، خودِ این «طلب»، جدا از «مطلوب»، ارجمند و سازنده است.(1)

هر چند دعا با هر زبان و در هر مکان و زمان، اگر با نیّتِ پاک قرین شود، سودمندست و کارگر، برترینِ دعاها، همانهائی است که از بیانِ أَولیایِ إِلهی نقل شده است؛ مانندِ آنچه در قرآن کریم از قولِ پیامبران _ عَلَیْهِمُ السَّلام _