کوثر بخشایش: ارمغانی برای مهمانان ماه خدا صفحه 48

وَ جَعَلْنا مِن اَهْلِهِ

«ما را از اهل حمد و شایسته آن گردانید»

اصولاً حمد و ستایش، منصبی بزرگ و مقامی والاست که هر کس شایستگی آن را ندارد. حمد خدا برای این است که از احسانها و نیکی های بی شمارش سپاسگزاری کنیم. حمد و ثنایی ارزشمند است که با هماهنگی تمام اعضا و جوارح و همه اجزاء وجود آدمی برخیزد و الا لقلقه زبان است و فایده و سودی ندارد. حمد الهی باید از عمق جان انسان برخیزد و بر زبان جاری شود. رسول اکرم صلی الله علیه و آله می فرماید: احسان و نیکی آن است که خدای را چنان پرستش کنی که گویا تو او را می بینی؛ زیرا اگر تو او را نمی بینی قطعا او تو را می بیند.(1)

حمد برای اعطای دین

وَالْحَمْدُ لِلّهِ الَّذی حَبانا بِدینِهِ.

و حمد برای خداوندی است که دین خود را بدون درخواست عوضی به ما عطا فرموده است.

لطف بی پایان خداوندی باعث شده تا دین با عظمت خود را بدون توقع و انتظار اجری به ما عطا نماید و ما را بدان هدایت کند بنابر این شایسته حمد است.

حَمْدَا یَتَقَبَّلُهُ مِنّا وَ یَرْضی بِهِ عَنّا

«خدای را حمد می کنیم. حمدی که از ما بپذیرد و به وسیله آن از ما خشنود گردد.»

ممکن است مقصود، حمدی باشد که از عرفان کامل آدمی نسبت به خدا نشأت بگیرد و یا حمدی که از ژرفای وجود آدمی برخاسته باشد و یا حمدی که با عمل صالح و برنامه های خدا پسندانه همراه و همآهنگ باشد.

حمد برای ماه رمضان

وَاَلْحَمْدُلِلّهِ اَلَّذی جَعَلَ مِنْ تِلْکَ السُّبُلِ شَهْرُهُ شَهْرَ رَمَضانَ