شرح دعای مکارم الاخلاق صفحه 186

روشن است آن جا که این مسیر از سوی فرد به درستی انتخاب شود و برخاسته از آگاهی جامع الاطراف باشد، رضایت متقابل را نیز در پی خواهد داشت؛ همان حقیقتی که قرآن مجید در برخی آیات خود این چنین بدان متذکّر شده است که  :

(رضی الله عَنهُم وَ رَضُوا عَنْهُ ذلِکَ الْفَوز الْعَظیم)(1)

( خدا از آنها رایت یافت و آنها نیز از خداوند راضی شدند. این است رستگاری بزرگ. )

در جریان تربیت دینی، اسلام می کوشد تا از ما، انسان هایی بسازد که در اوج رضامندی نسبت به خدای متعال و ساخته ها و پیش آورده های او برای خود قرار گیریم. این حالت، از یک سو نشان بندگی است و از سوی دیگر، آرامش خاطر و خیال را به ارمغان می آورد. آن وقت اگر انسانی رضای خداوندی را بر رضای خویش ترجیح داد، عملا خود را به خدا سپرده است. به راستی کدام مأوی و مأمن، بهتر و دوست داشتنی تر از دامان رضای حق می توان سراغ داد؟

امام صادق علیه السلام می فرماید :

«إنّا قوم نسأل الله ما نُحبّ فیمن نُحبّ، فیعطینا. فإذا أحبَّ ما نکرهُ فیمن نُحِبُّ، رَضینا.»(2)

«ما گروهی هستیم که از خدا آن چه را دوست داریم طلب می نماییم و او نیز مرحمت می فرماید. حال اگر او برای ما چیزی خواست که ما از آن اکراه داشتیم، با رضامندی خاطر به آن تن در می دهیم.»

هم ایشان در بیانی دیگر در این زمینه می فرماید:

«رأْس طاعه الله الصَّبر و الرِّضا عَنِ الله فیما أحبَّ العَبدَ أو کَره. وَ لایرضی عبد عن الله فیما أحب أو کره إلّا کان خیرآ لَهُ.»(3)

«سرفصل بندگی خداوند، شکیبایی و رضامندی از خداست، در آن چه که بنده دوست دارد و در زمینه هایی که ناخوش آیند اوست. ثمره ی چنین رضایت خاطر از خداوند (در هر دو زمینه)، جز به خیر فرد نخواهد بود.»

از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم به نقل از جبرئیل در تفسیر واژه ی رضا روایت شده که :

«الرّاضی لایسخط علی سیّده، أصاب مِنَ الدُّنیا أم لَمْ یصب. وَ لایرضی لنفسه بالیسیر من العمل.»(4)

1- مائده (5): 119.
2- بحارالأنوار 82 : 132.
3- بحارالأنوار :73 333.
4- بحارالأنوار :99 373.