دعا: زبان راز و نیاز در قرآن (تفسیر دعاهای قرآنی) صفحه 16

کَمَنْ یَسْتَطْعِمُ»(1)

رسول گرامی اسلام هنگام دعا مانند کسی که غذا طلب می کند، دست های خود را بلند می فرمود.

با خوف و طمع دعا کنند.

«وَ ادْعُوهُ خَوْفاً وَ طَمَعاً»(2)

«و او را با بیم و امید بخوانید!»

یقین به اجابت دعا داشته باشد.

قَالَ رَسُولُ اللَّه : «ادْعُوا اللَّهَ وَ أَنْتُمْ مُوقِنُونَ بِالاجَابَهِ»(3)

در حالی که یقین به اجابت خدا دارید، او را بخوانید.

هنگام دعا امید به غیر خدا نداشته باشد.

«وَ یَسْتَجِیبُ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ»(4)

و درخواست کسانی را که ایمان آورده و کارهای نیک انجام داده اند می پذیرد.

با اخلاص دعا نماید وحضور قلب داشته باشد.

«وَ ادْعُوهُ مُخْلِصینَ لَهُ الدِّینَ کَما بَدَأَکُمْ تَعُودُون»(5)

در دعا بلند نظر باشد.

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ: «اللَّهُمَّ أَغْنِ کُلَّ فَقِیرٍ اللَّهُمَّ أَشْبِعْ کُلَّ جَائِعٍ»(6)

1- - ]أمالی طوسی/ ص585[
2- - (اعراف/56)
3- - ]عده الداعی/ ص144[
4- - (شوری/26)
5- - (اعراف/29)
6- - ]المصباح کفعمی/ ص617[