ادعیه و زیارات مهدوی صفحه 111

است، اطاعت مکن.(1)

همچنین در پایان سوره فرقان می فرماید:

((قُلْ ما یَعْبَؤُا بِکُمْ رَبِّی لَوْ لا دُعاؤُکُمْ فَقَدْ کَذَّبْتُمْ فَسَوْفَ یَکُونُ لِزاماً؛ بگو: پروردگارم برای شما ارجی قائل نیست. اگر دعای شما نباشد، شما (آیات خدا و پیامبران را) تکذیب کردید، و (این عمل) دامان شما را خواهد گرفت و از شما جدا نخواهد شد!)).

«یَعْبَؤُا» از ریشه «عبأ» به معنای سنگینی است و معنای آیه این است که اگر کسی اهل دعا و ارتباط با خدا نباشد، خداوند برای او وزن و ارزشی قائل نیست و به او اعتنا نخواهد کرد.

برخی از نعمت ها به گونه ای است که چه ما بخواهیم و چه نخواهیم، سفره آن برای همگان گسترده خواهد بود؛ اما بسیاری از نعمت های ارزشمند الهی آن چنان است که بر اساس سنت خدای حکیم(2)

به کسانی تعلق می گیرد که آن را بخواهند و شرایط و قابلیت آن را فراهم کنند.

بیان ارزشمند امام صادق علیه السلام که فرمود: «الدُّعَاءُ کَهْفُ الْإِجَابَهِ کَمَا أَنَّ السَّحَابَ کَهْفُ الْمَطَرِ».(3) همین معنی است که «دعا معدن (و موجب) اجابت است، همچنان که ابر معدن باران است».

آداب دعا

قطعاً ارتباط مخلوق با خالق و عبد با معبود، به رعایت آدابی نیاز دارد که غفلت از آن موجب محرومیت از اجابت می شود.

راوی به امام صادق علیه السلام عرض کرد:

دو آیه در قرآن است، عمل کردم؛ نتیجه ای نگرفتم؟ حضرت فرمود:

1- کهف: 28.
2- نساء: 32 و کلینی، کافی، ج 2، ص 475 به بعد، باب الالحاح و باب التسمیه.
3- کلینی، کافی، ج 2، ص 471، باب ان من دعا... .