ادعیه و زیارات مهدوی صفحه 128

إِنَّ عِنْدَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مَنْزِلَهً لَا تُنَالُ إِلَّا بِمَسْأَلَه؛ همانا نزد خداوند عزّ و جلّ درجه و رتبه ای است که جز با درخواست نمی توان به آن دست یافت.(1)

ثالثاً؛ دعا غذای روح است که برای آن نشاط، شادابی، طراوت، امید و آرامش را به ارمغان می آورد. کار، تلاش بازار، مزرعه، کارخانه و... همه و همه، در راه تهیه غذا برای جسم است؛ پس غذای روح چه می شود؟ اگر غذای سالم به روح نرسد و روح بیمار و رنجور شود، دیگر غذای لذیذ به درد جسم هم نمی خورد؛ چرا که جسم هم بیمار می شود. آری، غذای روح توجه به خالق خود و تابیدن نور معرفت و محبت حق بر آن است، توجه به اصول خود و متصل شدن به سرچشمه حیات و هستی است.

حالت پس از دعا

اگر به درگاه خانه خداوند رفتیم و دعا کردیم، دوحالت دارد یا آثار اجابت را می بینم و یا اثری از اجابت دعا نخواهیم دید.

اما در صورت اوّل؛

نباید به خود مغرور شویم و فکر کنیم که استجابت دعای ما به خاطر خوبی ماست و خداوند به ما نظر ویژه ای دارد. شاید این تعجیل در استجابت به این دلیل باشد که ما مبغوض درگاه الهی هستیم، به ویژه اینکه اگر مورد دعا مسائل مادی و مانند آن باشد، امام صادق علیه السلام می فرماید:

چه بسا بنده ای چیزی طلب کند، پس خداوند تبارک و تعالی (به فرشتگان) می فرماید: زود خواسته اش را بدهید؛ چرا که(به خاطر کارهای ناشایستش) صدایش مورد غضب من است.(2)

بله، در این صورت باید خداوند را شکر کنیم و اعمال صالح خود را زیاد و اعمال ناشایست را کم کنیم و بگوییم: «خدایا! من شایسته این لطف و اکرام نبودم. تو با